Γράφει η Νίκη Καββαθά
Είχα δύο ζωές. Μια φανερή που τη γνώριζαν όλοι όσοι ενδιαφέρονταν να με γνωρίσουν. Και μια άλλη που ακολουθούσε τον δρόμο της μυστικά.
Προλογική σημείωση
Ώριμοι άντρες και γυναίκες, παντρεμένοι «ευυπόληπτοι» σύζυγοι, παντρεμένες πέρα κάθε υποψίας, ξεδιπλώνουν έναν κόσμο που έρχεται στο «φως» μιας οθόνης και μέσα από φράσεις που ποτέ δεν θα μπορούσες να φανταστείς ότι θα έγραφες.
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 12 ΜΑΡΤΙΟΥ
Έχουμε δύο ζωές: την πραγματική και αυτή μες στο κεφάλι μας. Καμιά φορά, η δεύτερη έχει περισσότερη αξία από την πρώτη. Φτιαγμένη από από τα όνειρά μας, τα θέλω μας, τις προσωπικές μας ερμηνείες, τις φαντασιώσεις μας. Αν, μάλιστα, διακρίνουμε την σεξουαλική ζωή που βιώνουμε και αυτήν που φαντασιωνόμαστε, τότε η κουβέντα ανοίγει ευχάριστα. Κάποτε, είχα διαβάσει ότι μια γυναίκα έμεινε παντοτινά πιστή στον σύζυγό της, επειδή η φαντασία της ήταν αρκετά πλούσια και δεν είχε ανάγκη να κάνει στ΄ αλήθεια σεξ με κανέναν άλλον. Πολλές φορές, έκανε έρωτα με τον άντρα της και σκεφτόταν κάτι άλλο, κάποιον ή κάποια άλλη, ακόμα και τον ίδιο της τον εαυτό αλλιώς: με άλλο χρώμα μαλλιών, με άλλη εθνικότητα, με άλλο ύψος και ιδιότητα.
Δεν μου έχει συμβεί να υποκαταστήσω εγκεφαλικά κάποιον παρτενέρ μου με άλλον άντρα, αλλά, ποιος ξέρει. Θα είναι έγκλημα αν συμβεί; Και αν το μοιραστώ, στην συνέχεια, με τον παρτενέρ θα συμβεί κάτι κακό, θα τον πληγώσω;
Ιστορίες και εξομολογήσεις ανθρώπων που δεν θα μπορούσα καν να φανταστώ. Καθηγητές πανεπιστημίου, επιστήμονες, αθλήτριες και νεαρές φοιτήτριες επανέρχονται τακτικά σε έναν κεντρικό, άφραστης σημασίας, πυρήνα: την φαντασία.
Το παιχνίδι των ρόλων βασίζεται ακριβώς στην ικανότητα των ανθρώπων να υπάρχουν με αυτό τον διττό, αν όχι διπολικό καμιά φορά τρόπο. Μου αρέσει να υποδύομαι την πόρνη, καμιά φορά. Κι ο άντρας μου, ο πελάτης που με ακριβοπληρώνει και με απολαμβάνει με περιορισμό κινήσεων και ώρας. Η καλύτερη μου φίλη φαντάζεται καμιά φορά ότι την πηδάει ένας παιδικός έρωτας με τον οποίο δεν βρέθηκε ποτέ. Οι γυναίκες έχουμε ταλέντο στις φαντασιώσεις, έχουμε κλίση στην δημιουργία εικόνων πέρα και πάνω από αυτές που στέλνουν τα μάτια μας ως σήμα στον εγκέφαλό μας.
Ο κανόνας είναι- ω, πόσες φορές θα το πούμε- ότι δεν υπάρχουν κανόνες. Υπάρχει κι ένας άλλος κανόνας: όλοι και όλες έχουμε βρώμικο μυαλό. Αυτή η ακαθαρσία του νου μας, συνδεδεμένη φυσικά με κοινωνικές και θρησκευτικές νόρμες, τείνει να χάσει το πρόστυχο φορτίο της, να θεωρηθεί-και καλώς- απολύτως φυσιολογική και όλα καλά. Τα ζευγάρια, πλέον, συνομιλούν περί των φαντασιώσεων τους, αρκετά μάλιστα τις πραγματοποιούν και μαζί, ενώ η πολυσυντροφικότητα αρχίζει να μην θεωρείται πια κάτι «χίπικο» και «έξω από εδώ».
Όταν κάνουμε σεξ, απεκδυόμαστε τους ρόλους μας, είμαστε εμείς και μάλιστα «όλοι οι εμείς», οι πραγματικοί και οι φαντασιακοί, οι υπαρκτοί και οι δυνάμει.
Πόσο ευτυχισμένοι θα ήμασταν αν τα είχαμε δοκιμάσει όλα; Μήπως πολλά που λέμε ότι θέλουμε μας κάνουν, να δειλιάζουμε όταν τυχόν τα συναντάμε μπροστά μας; Ή μήπως αυτά που θέλουμε είναι κυρίως τα απαγορευμένα; Η συνάδελφός μας που δεν μας δίνει σημασία, ο άντρας της κουκλάρας γειτόνισσας που “σιγά μην τον ικανοποιεί όπως θα μπορούσα να τον ικανοποιήσω εγώ”, εκείνος ο γοητευτικός ζεν πρεμιέ που βλέπουμε στα talk shows, γνωρίζοντας ότι δεν έχει ιδέα για την ύπαρξή μας;
Ο νεαρός που γνωρίσαμε στο facebook και ικανοποιούμαστε μαζί του. Πόσα μπορούμε να κάνουμε μπροστά του; Σαφώς με μεγαλύτερη φαντασία γνωρίζοντας πως δεν είναι στην κρεβατοκάμαρα μας, πως δεν μας βλέπει. Έτσι λειτουργούμε πιο άνετα , χανόμαστε, δεν μας ενοχλεί να μιλάμε πρόστυχα, αφού δεν είναι εδώ να μας ακούσει. Όλα αυτά, το σεξ των ονείρων μας, καλύτερο από μια συνάντηση με έναν τύπο που μας φλέρταρε.
Οι φαντασιώσεις μας, τα κρυφά μας και λιγότερο κρυφά μας θέλω, οι ελπίδες μας για την πραγματοποίησή τους μια μέρα προσκρούουν με εξαιρετικά ενδιαφέροντα τρόπο πάνω στην καθημερινότητά μας, γιατί συχνά η πραγματικότητα ξεπερνά κάθε φαντασία.
Νομίζω ότι οι φαντασιώσεις μας πρέπει να περιλαμβάνουν λίγο και εμάς τους ίδιους και νομίζω ότι, αν το κάνουν, τότε έχουν περισσότερες πιθανότητες να γίνουν κάποτε, αργά ή γρήγορα, απτές και μυρωδάτες, έτοιμες να τις ζήσουμε με όλες μας τις αισθήσεις.
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά και τα private chat rooms φαίνεται να έχουν μπει για τα καλά στη ζωή μας. Πολλοί και πολλές χρησιμοποιούν το Internet για να κάνουν ερωτικές γνωριμίες, χωρίς να τους ενδιαφέρει η προοπτική μιας σταθερής σχέσης. Μάλιστα πολλές παντρεμένες- όπως εγώ δηλαδή- κάνουν cyber sex. Αυτό συμβαίνει γιατί μέσα από το διαδίκτυο μπορούμε να καλύψουμε παράνομες επιθυμίες που ούτε κάν σαν σκέψη δεν μπορούμε να εκδηλώσουμε στον σύζυγο μας.
Οι περισσότερες παντρεμένες γυναίκες, καταφεύγουμε στη λύση του cyber sex καθώς δεν είμαστε ικανοποιημένες από τη σεξουαλική ζωή μας, και με τον τρόπο αυτόν καλύπτουμε τα όποια κενά έχουμε. Στο διαδίκτυο μπορούμε να εκφράσουμε τις πιο ακραίες φαντασιώσεις μας και μετά να ξαναγυρίσουμε στην πραγματική μας ζωή και στην ρουτίνα της καθημερινότητας και της σεξουαλικής επαφής. Παράλληλα υποδυόμαστε ρόλους χωρίς να κινδυνεύουμε να κριθούμε από τον απέναντί τους. Όπως νοσοκόμες, δασκάλες, θείες, κουμπάρες και ότι σκέφτεται η κάθε μια από εμάς. Σε αυτή την ζωή λοιπόν όλα μοιάζουν ιδανικά, γίνονται γρήγορα, μυστικά, χωρίς καμιά επώδυνη επιπλοκή, όπως συμβαίνει στις πραγματικές σχέσεις.
Η επιθυμία στο διαδίκτυο δεν έχει ηθικούς φραγμούς, γιατί οι συνομιλητές είναι ήδη συνένοχοι στην απουσία προσχημάτων και κανόνων που έτσι κι αλλιώς υπάρχουν στην αληθινή ζωή. Ενώ παλαιότερα τις φαντασιώσεις μας τις βίωναν μόνον οι προνομιούχες σήμερα μπορεί να τις ζήσει η κάθε μια.
