Ο Αλέξης Τσίπρας γνωρίζει ότι με τα μέτρα που λαμβάνει οδηγεί σε φτωχοποίηση την Ελληνική Κοινωνία. Με τη μόνη διαφορά ότι ο ίδιος επενδύει στην φτωχοποίηση. Και τούτο γιατί από τη στιγμή που ο ίδιος αναγκάστηκε, εκ των πραγμάτων, να εγκαταλείψει την ιδεολογία του, την ιδεολογία της Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ, κάνει ταξικό και όχι ιδεολογικό αγώνα.
Γνωρίζει, δηλαδή, ότι ξεκληρίζοντας τη Μεσαία Τάξη ρίχνοντάς της όλα τα βάρη, η πλειοψηφία της οποίας δεν είναι ψηφοφόροι του, και δίνοντας ψιχία στα χαμηλά στρώματα αποκτά εκλογική υπεροχή.
Και με αυτή τη στρατηγική καθώς, καθημερινά, μεγαλώνει ο αριθμός των φτωχών στην ελληνική κοινωνία αφού πια και η μεσαία τάξη πλήττεται, πιστεύει ότι θα μεγαλώσει στην εκλογική του επιρροή του στην κοινωνία καθώςθα “πλασάρεται” ως ο ηγέτης των φτωχών.
Όπως, για παράδειγμα, ο Ανδρέας Παπανδρέου κυβέρνησε 20 συναπτά έτη επενδύοντας στην πολιτική του κρατισμού μέσα από την οποία εξασφάλιζε δημοσίους υπαλλήλους-ψηφοφόρους έτσι και ο Αλέξης Τσίπρας επενδύει και στην πολιτική του μεγάλου κράτους αλλά και στην πολιτική της φτωχοποίησης επιδιώκοντας να εξασφαλίσει εκλογική υπεροχή στους οικονομικά ασθενείς, τους ανέργους και τους υπαλλήλους του κράτους.
Ίσως γι αυτό και δεν υπάρχει καμία στρατηγική από την κυβέρνηση στον τομέα των επενδύσεων, στην καταπολέμηση της ανεργίας και στην ενίσχυση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Η μόνη στρατηγική που ακολουθείται είναι η ενίσχυση του κράτους, και η επιβολή φόρων. Δηλαδή “και τούτο ποιείν και το άλλο μη αφιαίνε”. Και διάλυση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και διάλυση του βιοτικού επιπέδου.
Με μία διαφορά. Ένας φτωχός λαός δεν είναι ποτέ προβλέψιμος. Ως εκ τούτου, ο “ηγέτης ο φτωχών” δεν γνωρίζει ποτέ το τέλος του.
http://www.thepressroom.gr/
