Γράφει η Νίκη Καββαθά
Είχα δύο ζωές. Μια φανερή που τη γνώριζαν όλοι όσοι ενδιαφέρονταν να με γνωρίσουν. Και μια άλλη που ακολουθούσε τον δρόμο της μυστικά.
Προλογική σημείωση
Ώριμοι άντρες και γυναίκες, παντρεμένοι «ευυπόληπτοι» σύζυγοι, παντρεμένες πέρα κάθε υποψίας, ξεδιπλώνουν έναν κόσμο που έρχεται στο «φως» μιας οθόνης και μέσα από φράσεις που ποτέ δεν θα μπορούσες να φανταστείς ότι θα έγραφες.
27 MAΡΤΙΟΥ
Η Νύχτα έρχεται υγρή, νωχελική, φορτωμένη με τα άγχη, τα προβλήματα, τις αδυναμίες, τις φοβίες της μέρας που φεύγει. Τα φώτα χαμηλώνουν στα τσιμεντένια πολυτελή “κλουβιά” της πόλης. Η Βουή του δρόμου χαμηλώνει και σπάει απότομα από τον κρότο των επίδοξων “πειρατών της ασφάλτου” κάθε τύπου τροχών. Οι άνθρωποι επιστρέφουν στο δικό τους μικρόκοσμο. Σε αυτόν της προσωπικής περισυλλογής. Είτε μόνοι εντελώς, είτε σύντροφοι στη ζωή, είτε νεαρά παιδιά.
Έρχεται η “ώρα” του διαδικτύου. Εκεί που οι πύλες της δικτυακής εικονικής “δραπέτευσης” ετοιμάζονται να ανοίξουν διάπλατα με χιλιάδες μεμονωμένες ανθρώπινες οντότητες να ετοιμάζονται να εισβάλλουν σε έναν “άλλο” κόσμο εικονικής πραγματικότητας.
Είναι η ώρα που αυτό το δραματικό ουτοπικό κυνήγι “να φύγω από τον εαυτό μου”, “να δραπετεύσω από τα βαλτωμένα νερά μου”, “να ψάξω αυτό το άγνωστο” παίρνει τη δική του θέση στις στιγμές των ανθρώπων. Τι ειρωνεία αλήθεια ε ; Σε μια εποχή απόλυτης “ελευθερίας” στην σεξουαλικότητα, στην πολλαπλή δυνατότητα ανθρώπινης επαφής, σχέσης, ερωτισμού, να δηλώνει “παρών” ο ερωτισμός στον Κυβερνοχώρο. Για δεν είναι έτσι ; μήπως η υποτιθέμενη “ελευθερία” είναι δυνητική ; μήπως είναι μια αυταπάτη ; μήπως κρύβεται στα χαρτιά ; μήπως στην πραγματική ζωή οι άνθρωποι είμαστε φοβικοί, ενοχικοί, φορτωμένοι “βαθιά κρυμμένα απωθημένα”, που συσσωρεύονται στην συνειδησιακή μας libido και γυρεύουν “ανέξοδη” διέξοδο στην …Οθόνη ;
Εδώ και χρόνια πια, στις σύγχρονες αστικές κοινωνίες του “δυτικού πολιτισμού” ολοένα και περισσότερο αυτό που λέμε στη γλώσσα της πληροφορικής, CYBER SEX, εξαπλώνεται ολόγυρά μας, δίπλα μας σαν μια καλά αποσιωπημένη πρακτική “διαφυγής” από την στέρφα ερωτική μας ζωή.
Ο Άνθρωπος είναι παράξενο ον. “Καταπίνει” εύκολα χωρίς δεύτερες σκέψεις την πρόκληση των “νέων” δυνατοτήτων που του δίνει η δικτυακή κοινωνία. Ακόμα και στην ίδια την ερωτική του ζωή. Ο Εθισμός στο άνοιγμα τέτοιων μονοπατιών που μάλιστα του ρίχνουν στο διάβα του το κάλεσμα του: “εύκολου”, “ανώδυνου”, “κρυφού”, “τακτοποιημένου”, “ανέξοδου” οδηγεί στο να ντύνονται οι νύχτες με τους αναστεναγμούς του cyber sex.
Μπροστά στην ώρα του CYBER SEX ανοίγεται ένας εικονικός κόσμος διάπλατος, ομιχλώδης, νευρικός, ηδονικός μα συνάμα και δύσβατος και εν δυνάμει επικίνδυνος.
Οι “ρόλοι” στο ερωτικό παιχνίδι είναι ομιχλώδεις. Η Φαντασίωση ξεχειλίζει σε κάθε πλήκτρο, τα μάτια διαβάζοντας τις “φλεγόμενες” γραμματοσειρές πλάθουν και ζωγραφίζουν πρόσωπα, καταστάσεις, συνθήκες. Το απωθημένο και η φαντασίωση έρχεται να σμπαραλιάσει κάθε αναστολή, κάθε ενοχή, κάθε προκατάληψη και η “σιγουριά” της εικονικής πραγματικότητας μεταβάλλει τον άνθρωπο σε εν δυνάμει “ερωτικό σάτυρο”.
Αυτά που “ντρεπόμαστε” να πούμε ή να ζητήσουμε από τον σύντροφό μας στον έρωτα, αυτά που θέλουμε να του προτείνουμε, αυτά που έχουμε καταχωνιασμένα στα απύθμενα βάθη μιας πιεσμένης ή πολλές φορές παραμορφωμένης libido εισβάλλουν στο προσκήνιο με μια δαιμονισμένη δύναμη και για κάποια λεπτά ή ώρα παίρνουν “σάρκα και οστά” μέχρι της στιγμής της “κορύφωσης” που σε κλάσματα δευτερολέπτων ρίχνει απότομα όλο το όμορφα και ιδανικά στημένο “σκηνικό” φωνάζοντας για το ότι είμαστε “μόνες” σε έναν κόσμο αυτοερωτισμού και τίποτα άλλο.
Ακόμα ο κόσμος των …αναστεναγμών του Κυβερνοχώρου είναι ένα μεγάλο “σχολείο”. Μια ανοιχτή πελώρια δειγματοληπτική μελέτη του ερωτικού αποκρυφισμού των σύγχρονων ανθρώπων. “Μαθαίνεις” η διαβάζεις πράγματα ή καταστάσεις ή προτιμήσεις ανθρώπων της διπλανής πόρτας που δεν μπορούσες ποτέ να διανοηθείς ότι συμβαίνουν. Ελεύθεροι ώριμοι άντρες και γυναίκες, παντρεμένοι “ευυπόληπτοι” σύζυγοι, παντρεμένες πέρα κάθε υποψίας, ξεδιπλώνουν έναν κόσμο που έρχεται στο “φως” μιας οθόνης ή πιθανά να γίνει πιο “ρεαλιστικός” με τη μεσολάβηση μιας κάμερας.
Είναι πραγματικά κρίμα σε μια θεωρητικά “ελεύθερη” εποχή, οι άνθρωποι να νιώθουν τέτοια μοναξιά, γιατί φυσικά υπάρχει και η περιέργεια, έξω από αυτήν.
Σίγουρα στη ζωή μας, ακόμα και σε αυτόν τον τομέα, θα “δοκιμάσουμε” ή θα ζήσουμε πολλά. Η Εξάρτηση όμως ή η εμμονή από το cyber sex οδηγεί σε μια πρωτοφανή εσωστρέφεια, σε μια σκληρή μοναξιά, όπου ο άνθρωπος “βολεύεται” με την φαντασιακή του εξιδανίκευση και στη λογική “που να τρέχω τώρα” ή παρατάει την ήδη προβληματική υφιστάμενη σχέση του ή δεν αναζητά κάποια άλλη στην πραγματική ζωή.
Ένα ακόμα δείγμα της νευρωτικής ζώσης πραγματικότητας μας σε μια καθημερινότητα “στόχων”, “επιβεβαιώσεων”, “bonus” και καριέρας.
