27 Ιουλίου
Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε δεν ήταν αυτό που περιμέναμε. Από το βράδυ της Παρασκευής ο ουρανός άνοιξε για τα καλά και η βροχή έπεφτε ασταμάτητα. Όχι εκείνη η καλοκαιρινή μπόρα που περνάει γρήγορα, αλλά μια δυνατή βροχή που δρόσισε τον τόπο και άφησε τον κήπο της μονοκατοικίας μου να ζητά επειγόντως φροντίδα. Έτσι, αντί να κατεβώ στην παραλία με το βιβλίο μου και τον καφέ μου, πέρασα το μεγαλύτερο μέρος του Σαββάτου ασχολούμενη με το σπίτι. Λίγο καθάρισμα, λίγο συμμάζεμα, αρκετή περιποίηση στα λουλούδια και στα δέντρα του κήπου που είχαν ταλαιπωρηθεί από τη νεροποντή. Κουράστηκα, αλλά υπάρχει μια περίεργη ικανοποίηση όταν βλέπεις το σπίτι σου να λάμπει ξανά.
Φυσικά δεν έλειψε και ο απογευματινός καφές με τη φίλη μου τη Βίκυ. Καθίσαμε στη βεράντα, χαζεύαμε τον συννεφιασμένο ουρανό και, όπως πάντα, λύσαμε όλα τα προβλήματα του κόσμου μέσα σε δύο φλιτζάνια καφέ. Αν μας άκουγαν οι πολιτικοί, ίσως να είχαν γλιτώσει πολλές σκοτούρες. Την Κυριακή, ευτυχώς, ο καιρός μας έκανε το χατίρι. Ο ήλιος εμφανίστηκε δειλά-δειλά και αποφασίσαμε να κατεβούμε στην παραλία μαζί με τους συζύγους μας. Ένα ήρεμο μπάνιο, χωρίς βιασύνες, και στη συνέχεια φαγητό σε μια ταβέρνα δίπλα στη θάλασσα. Το Ποσείδι ήταν γεμάτο κόσμο. Ο Ιούλιος πλησιάζει στο τέλος του και φαίνεται πως όλοι αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν την πρώτη καλή μέρα μετά τη βροχή. Ξέρετε όμως τι μου έκανε εντύπωση; Όλες εκείνες οι παντρεμένες κυρίες που τις καθημερινές βλέπω να κυκλοφορούν στην παραλία πιο ανέμελες και αρκετά… τολμηρές στις ενδυματολογικές επιλογές τους, δίπλα στους συζύγους τους μεταμορφώθηκαν λες και πήγαιναν στην κυριακάτικη λειτουργία. Μαγιό διακριτικά, συμπεριφορά υποδειγματική και κανένα ίχνος από την ανεμελιά των προηγούμενων ημερών. Δεν ξέρω αν είναι σύμπτωση, αλλά κάθε καλοκαίρι παρατηρώ ακριβώς το ίδιο σκηνικό και χαμογελώ. Προσωπικά πάντως εξακολουθώ να πιστεύω ότι η κομψότητα δεν χρειάζεται υπερβολές. Δεν μου άρεσαν ποτέ τα υπερβολικά αποκαλυπτικά μαγιό που αφήνουν ελάχιστα στη φαντασία, ούτε μπορώ να συνηθίσω την εικόνα ανθρώπων να μπαίνουν σε μια ταβέρνα ή σε ένα εστιατόριο φορώντας μόνο το μαγιό τους. Ίσως να είμαι λίγο παλαιών αρχών, αλλά θεωρώ ότι ένας όμορφος καλοκαιρινός προορισμός δεν χάνει τίποτα όταν συνοδεύεται από λίγη αισθητική και διακριτικότητα. Μετά το φαγητό επιστρέψαμε στο σπίτι. Λίγη ξεκούραση, λίγη κουβέντα στο σαλόνι και, αργότερα, οι γνωστές… συζυγικές υποχρεώσεις. Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα. Οι παντρεμένοι αναγνώστες μου καταλαβαίνουν πολύ καλά τι εννοώ.
Όσο για το βιβλίο μου, συνεχίζω να διαβάζω τη «Χρονιά της Ακρίδας». Η αλήθεια είναι ότι ξεκίνησε πολύ δυνατά, όμως όσο προχωρώ έχω την αίσθηση πως επαναλαμβάνει διαρκώς τα ίδια μοτίβα. Η ιστορία ενός πράκτορα της CIA στο Πακιστάν έχει ενδιαφέρον, όμως θα ήθελα λίγο πιο γρήγορο ρυθμό και λιγότερες επαναλήψεις. Βέβαια δεν το εγκαταλείπω, έχω μάθει πως πολλές φορές τα καλύτερα βιβλία κρατούν την πιο δυνατή τους έκπληξη για το τέλος. Μέχρι το επόμενο ημερολόγιο, να περνάτε όμορφα, να χαίρεστε το καλοκαίρι και, αν ο καιρός αποφασίσει ξανά να μας τα χαλάσει, θυμηθείτε πως ακόμη και μια βροχερή μέρα μπορεί να γίνει όμορφη με έναν καλό καφέ, έναν περιποιημένο κήπο και τους ανθρώπους που αγαπάμε.
