23 Ιουλίου
Είχα μέρες να ανοίξω το ημερολόγιό μου. Όχι γιατί μου έλειψαν οι σκέψεις, αλλά γιατί οι μικρές καθημερινές δουλειές του σπιτιού διεκδίκησαν όλο τον χρόνο μου. Τα λουλούδια στον κήπο ήθελαν φροντίδα. Άλλα χρειάζονταν πότισμα, άλλα κλάδεμα, ενώ το σαλόνι περίμενε τη δική του τακτοποίηση. Είναι παράξενο πώς ένα σπίτι που αγαπάς μπορεί να σου ζητήσει τόση προσοχή και, ταυτόχρονα, να σου χαρίσει τόση γαλήνη. Να φανταστείτε πως όλες αυτές τις ημέρες δεν κατάφερα ούτε μία φορά να ανοίξω το βιβλίο που διαβάζω αυτή την περίοδο, «Η Χρονιά της Ακρίδας». Με περίμενε υπομονετικά πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού, σαν να γνώριζε ότι σύντομα θα επιστρέψω στις σελίδες του. Χθες, όμως, η αγαπημένη μου φίλη, η Βίκυ, πέρασε από το σπίτι. Ξεκινήσαμε με έναν πρωινό καφέ στη βεράντα, ανάμεσα στα λουλούδια και στη δροσιά του κήπου. Κι όταν το απόγευμα έδωσε τη θέση του στα χρυσαφένια χρώματα του ηλιοβασιλέματος, γεμίσαμε τα ποτήρια μας με λίγο λευκό κρασί και αφήσαμε τη συζήτηση να κυλήσει όπως κυλά το καλοκαιρινό αεράκι στο Ποσείδι. Αναρωτιέμαι καμιά φορά τι να κάνουν οι αγαπημένοι μας φίλοι στην παραλία. Άραγε μας αναζήτησαν αυτές τις ημέρες; Τους λείψαμε έστω και λίγο; Θέλω να πιστεύω πως οι ιστορίες μας τούς κρατούν συντροφιά, όπως κι εκείνοι κρατούν συντροφιά στις δικές μας σκέψεις. Μέχρι το επόμενο λογοτεχνικό μου ημερολόγιο, σας εύχομαι όμορφα καλοκαιρινά απογεύματα, ανθρώπους που αγαπάτε δίπλα σας και λίγο χρόνο για ένα καλό βιβλίο και μια ήρεμη κουβέντα στη βεράντα.
