15 Ιουλίου
Καθόμουν σήμερα στην παραλία και, για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, αντί να χαζεύω τη θάλασσα, άρχισα να παρατηρώ τους ανθρώπους. Ένα μικρό παιδί έφτιαχνε έναν πύργο στην άμμο και κάθε τόσο γύριζε να δείξει στη μητέρα του το δημιούργημά του. Εκείνη, όμως, είχε το βλέμμα καρφωμένο στην οθόνη του κινητού της. Λίγο πιο πέρα, μια παρέα νέων δοκίμαζε ξανά και ξανά την ίδια φωτογραφία, αλλάζοντας γωνίες, πόζες και χαμόγελα, μέχρι να πετύχει το «τέλειο» αποτέλεσμα. Άλλοι περπατούσαν στην ακροθαλασσιά κοιτάζοντας τις ειδοποιήσεις τους και όχι τον ορίζοντα. Δεν τους κρίνω. Ίσως, αν κοιταχτούμε με ειλικρίνεια, όλοι μας να έχουμε κάνει το ίδιο. Κι εγώ έχω βγάλει φωτογραφίες από ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα. Κι εγώ έχω μοιραστεί στιγμές που ήθελα να θυμάμαι. Αναρωτιέμαι, όμως, πότε το κινητό έπαψε να είναι ένα εργαλείο και έγινε ο μόνιμος συνοδός κάθε στιγμής της ζωής μας.
Πότε αρχίσαμε να νιώθουμε ότι μια εκδρομή, ένα μπάνιο στη θάλασσα ή ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα δεν αρκούν από μόνα τους, αλλά πρέπει πρώτα να φωτογραφηθούν, να ανέβουν στα κοινωνικά δίκτυα και να περιμένουν την επιβεβαίωση μέσα από τα «μου αρέσει». Ίσως το μεγαλύτερο παράδοξο της εποχής μας να είναι αυτό. Ταξιδεύουμε σε όμορφα μέρη, αλλά πολλές φορές τα βλέπουμε μέσα από την κάμερα του κινητού. Βρισκόμαστε δίπλα στους ανθρώπους που αγαπάμε, αλλά η προσοχή μας διακόπτεται συνεχώς από μια ειδοποίηση. Ζούμε στιγμές που κάποτε θα θυμόμαστε, όμως συχνά βιαζόμαστε περισσότερο να τις δημοσιεύσουμε παρά να τις απολαύσουμε. Η θάλασσα, όμως, δεν ζητά φωτογραφίες. Το κύμα δεν ενδιαφέρεται πόσοι θα πατήσουν «μου αρέσει».
Ο ήλιος θα δύσει με την ίδια ομορφιά, είτε τον απαθανατίσουμε είτε απλώς σταθούμε για λίγα λεπτά και τον κοιτάξουμε. Ίσως αυτό το καλοκαίρι αξίζει να κάνουμε ένα μικρό δώρο στον εαυτό μας. Να αφήσουμε για λίγο το κινητό στην τσάντα. Να ακούσουμε τα παιδιά να γελούν, να νιώσουμε το αλάτι στο δέρμα μας, να μιλήσουμε με τους ανθρώπους που έχουμε δίπλα μας και να κοιτάξουμε τον ορίζοντα χωρίς να μεσολαβεί μια οθόνη. Γιατί οι πιο όμορφες καλοκαιρινές αναμνήσεις δεν είναι εκείνες που συγκέντρωσαν τα περισσότερα «likes». Είναι εκείνες που έμειναν για πάντα μέσα στην καρδιά μας.
Μόλις κατέβηκε η φίλη μου η Βίκυ κρατώντας την ψάθινη τσάντα της και με κοιτάζει χαμογελώντας.
«Πάλι σκέφτεσαι και γράφεις;» με ρώτησε.
Χαμογέλασα κι εγώ. Ας αφήσω, λοιπόν, τις φιλοσοφίες για άλλη μέρα. Με τέτοια ζέστη υπάρχει μόνο μία σωστή απόφαση. Να κλείσουμε τα κινητά, να αφήσουμε τις ειδοποιήσεις να περιμένουν και να μπούμε όσο πιο γρήγορα γίνεται στη θάλασσα. Άλλωστε, υπάρχουν στιγμές που αξίζουν περισσότερο όταν τις ζεις, παρά όταν τις δημοσιεύεις.
