Γράφει η Νίκη Καββαθά
Είχα δύο ζωές. Μια φανερή που τη γνώριζαν όλοι όσοι ενδιαφέρονταν να με γνωρίσουν. Και μια άλλη που ακολουθούσε τον δρόμο της μυστικά.
Προλογική σημείωση
Ώριμοι άντρες και γυναίκες, παντρεμένοι «ευυπόληπτοι» σύζυγοι, παντρεμένες πέρα κάθε υποψίας, ξεδιπλώνουν έναν κόσμο που έρχεται στο «φως» μιας οθόνης και μέσα από φράσεις που ποτέ δεν θα μπορούσες να φανταστείς ότι θα έγραφες.
2 ΑΠΡΙΛΙΟΥ
Άσε με να σου εξομολογηθώ…όλες μου τις σκέψεις, ακόμα και τις πιο διεστραμμένες που παραμονεύουν στις φλέβες μου….
Είμαι μια παντρεμένη γυναίκα υψηλής κοινωνικής τάξης. Δεν θα σας αποκαλύψω το επίθετο μου και τον τόπο της κατοικίας μου. Θα πω απλά πώς μένω κάπου στο Πανόραμα. Θα σας αποκαλύψω όμως την φιλοσοφία του αμαρτωλού έρωτα τις μέρες της πανδημίας του Cobid 19 και το εκλεκτό μου γούστο.
Θα σας αποκαλύψω τον μυστικό κόσμο του μυαλού μου και το ταξίδι στον μαγικό κόσμο του ερωτισμού και των αισθήσεων. Είμαι μια επικίνδυνη ερωτικά γυναίκα, που στον ιστό μου τυλίγω τα αρσενικά, όπως μόνο εγώ γνωρίζω. Επικίνδυνη άλλωστε είναι η γυναίκα που αποπλανεί με το σώμα. Αξέχαστη όμως είναι αυτή που μπορεί να το κάνει με το μυαλό της. Τα όσα θα διαβάσετε είναι κατά το πλείστο προϊόν της φαντασίας, αλλά επηρεασμένα από αληθινά γεγονότα που μου συνέβησαν. Όπως η γνωριμία μου με έναν γοητευτικό επιχειρηματία νυχτερινών μαγαζιών και το τέλειο cyber που έκανα μαζί του. Ποτέ δεν είναι άχρηστη η υπενθύμιση.
Η φιλοσοφία του οργασμού…θα σου δείξω…μόνο αυτό που θέλω…το υπόλοιπο…η’ θα το αξίζεις για να το δεις…η’ θα μείνεις απλά να το φαντάζεσαι…!!
Mου αρέσει να γράφω και να δημοσιεύω. Πολύ δε περισσότερο τις μέρες της καραντίνας, με την πανδημία του κωρονοιού που αλλάζει την ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων στον πλανήτη μας. Εγκλωβισμένη σε ένα σπίτι, και χωρίς τις επιλογές της προηγούμενης ζωής μου. Ο κόσμος όλος μοιάζει μια καταχνιά, σύννεφα που σκέπασαν τις ζωές μας, στερώντας μας την αίσθηση της ελευθερίας μας και της επικοινωνίας μας, με τους κοντινούς μας ανθρώπους. Πιθανόν ζούμε ήδη σε μια άλλη εποχή με νέους κανόνες,. που καλό θα είναι να τους ακολουθήσουμε όλοι μας. Για μια νοικοκυρά τα πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολα. Ο χρόνος δεν κυλάει αν δεν βάλεις στην ζωή σου νέα ενδιαφέροντα. Τώρα για παράδειγμα, βρισκόμαστε στην τρίτη εβδομάδα της καραντίνας και ο κόσμος εξακολουθεί να είναι παγωμένος.
Νιώθω ήδη στα χαμένα, σε έναν κόσμο που δεν γνωρίζω, παγωμένη να προσπαθώ να κρατήσω τον ευατό μου, στον κόσμο που ήξερα. Αλλά γύρω μου όλα αλλάζουν. Πίνω τον καφέ μου, χαμένη στις σκέψεις μου, μέσα στο βομβαρδισμένο μου γραφείο. Ξεκινώ να δουλεύω μια νέα συγγραφική μου ιδέα, όπου θα πρωταγωνιστήσει το παρελθόν. Η απόκρυφη ερωτική μου ζωή , θα περάσει μπροστά από τα μάτια μου και πάλι. Την βρίσκω καταπληκτική ιδέα. Και όχι μόνο η ζωή μου, αλλά και οι σκέψεις μου. Κυρίως αυτές. Προσπαθώ να δώσω μορφή στην ιδέα μου, παλεύοντας με τις λέξεις, και κυρίως τις μνήμες. Με αρέσει να μοιράζομαι σκέψεις και να ξέρω πώς κάποιοι εκεί έξω τις διαβάζουν…και ηδονίζονται.
Πολλές φορές νιώθω να είμαι εκτός τόπου και χρόνου, αλλά η γραφή πάντα ήταν το φάρμακο μου. Ακόμη και ως φοιτήτρια… Τώρα όμως. με την καραντίνα να έχει αιχμαλωτίσει την ζωή μου, μου έρχεται το απόκρυφο παρελθόν μου στο νου. Μάλιστα δεν κρύβω ότι αν δεν υπήρξε ο εγκλεισμός στο σπίτι λόγω του κορωνοιού τότε θα είχα ενδώσει στην πίεση του Πέτρου , ο οποίος ερχόταν σπίτι, καθώς ήταν συνάδελφος του συζύγου, μεγαλοεργολάβος σιδήρου και αυτός. Ήμουν ένα βήμα πριν του δοθώ όταν η πανδημία του κορωνοιού τα ανέτρεψε όλα. Του είχα πει, πώς ο μόνος άνδρας που είχα κάνει έρωτα ήταν ο σύζυγος μου, και ότι είχα νιώσει την ανάγκη για ένα ξένο καυλί από την στιγμή που είδα την δική του, εντελώς τυχαία στο μπάνιο. Ποιος άνδρας δεν θα αισθανόταν υπερήφανος που θα πηδούσε μια παντρεμένη γυναίκα, που είχε αποφασίσει να απατήσει τον σύζυγο της για πρώτη φορά. Και όταν μάλιστα αυτή η παντρεμένη, ήμουν εγώ, διακαής πόθος των περισσοτέρων γνωστών του συζύγου. Αλλά όλα αυτά σταμάτησαν, καθώς ο κορωνοιός ήρθε να επιβάλει τους δικούς του όρους για το πώς θα πορευτεί η ζωή μας. Σχέδια που έμειναν σχέδια και σκέψεις που δεν έγιναν πράξη ποτέ. Γνώριζα πώς και εκείνος με φαντασιώνεται καθώς με θεωρεί πολύ όμορφη γυναίκα και πως τον καυλώνω αφάνταστα. Όλα αυτά ερχόταν στον νου μου καθώς καθόμουν στην πολυθρόνα του γραφείου μου, με ένα ποτήρι Γαλλικό καφέ στα χέρια. Χαμογέλασα ευχαριστημένη καθώς τα θυμόμουν και ένιωσα το μουνί μου να υγραίνεται. Άφησα τη ρόμπα ν’ ανοίξει λίγο ακόμα. Τον έφερα μπροστά μου. Σηκώθηκα, έκλεισα την πόρτα του σπιτιού για καλό και για κακό, άφησα τον καφέ μου στην κουζίνα και κατευθύνθηκα στην κρεβατοκάμαρα μου. Ξάπλωσα, έκλεισα τα μάτια και με την φαντασία μου να καλπάζει ξέφρενα τον έφερα μπροστά μου. Είδα μία – μία τις κινήσεις του, ένιωσα το βλέμμα του, σαν να ήταν εδώ ζωντανά μπροστά μου στον ιερό μου και απροσπέλαστο χώρο μου………..
Τα μάτια του καρφώθηκαν στα βυζιά μου κι η γλώσσα του χάιδεψε ελαφρά τα χείλη του, ενώ τα δικά μου κοίταζαν το εξόγκωμα που δημιουργούσε στο παντελόνι η ψωλή του και νιώθοντας την καύλα σε κάθε σημείο του σώματος μου. Με ένα ύφος προσμονής κοιταχτήκαμε στα μάτια…Σε ελάχιστο χρόνο έκανε την κίνηση του. Με αγκάλιασε κι άρχισε να με φιλά στο στόμα. Φιλιόμασταν καυτά και παθιασμένα με τις γλώσσες μας να σμίγουν σ’ ένα τρελό χορό. Ένιωσα τα χέρια του να χαϊδεύουν το στήθος μου κάνοντάς με ν’ αναστενάξω από ηδονή. Έβγαλε την ρόμπα μου, κοίταξε το σφιχτό και στητό στήθος με τις καυλωμένες από τα χάδια του ρώγες. Έγειρα πίσω απολαμβάνοντας την αίσθηση των χεριών του πάνω μου μετά από τόσον καιρό, όμως πολύ περισσότερο απολάμβανα το ότι αυτά τα χέρια ήταν του Πάνου, στενού συνεργάτη του άνδρα μου. Άρχισε να φιλάει το στήθος μου και να χαϊδεύει με τη γλώσσα απαλά τις ρώγες μου κάνοντάς με ν’ αναστενάζω από ευχαρίστηση. Το χέρι του γλίστρησε στο εσωτερικό των μηρών μου και πλησίασε το μουνί μου, που έσταζε από υγρά. Άνοιξα περισσότερο τα πόδια επιτρέποντας στα δάχτυλά του να γλιστρήσουν μέσα του και να παίξουν με την μουσκεμένη κλειτορίδα, προκαλώντας μου ρίγη ηδονής. Τον έσπρωξα πίσω και του ζήτησα να βγάλει τα ρούχα του γιατί ήθελα να δω και ν’ αγγίξω την ψωλή του.
Μην μπορώντας να συγκρατήσω τον εαυτό μου άλλο, γονάτισα ανάμεσα στα πόδια του και τύλιξα τα δάχτυλα γύρω από το καυλί του και χωρίς να βιάζομαι, άρχισα απαλά να γλείφω κυκλικά το κεφάλι της ψωλής και μετά όλη από πάνω μέχρι τ’ αρχίδια. Άρχισα να τη βάζω αργά – αργά στο στόμα μου, ακούγοντας το μουρμουρητό ευχαρίστησης του, που γινόταν δυνατότερο καθώς την έπαιρνα στο στόμα μου όλο και πιο βαθιά μέχρι το λαιμό μου. Είχα πολύ καιρό να νιώσω έτσι κι έπρεπε να προσαρμοστώ για αυτό συνέχισα αργά, πάνω – κάτω, πόντο – πόντο κοιτώντας τον στα μάτια δείχνοντάς του πόσο μου άρεσε να το κάνω. Ήταν τόσο έντονη η καύλα της στιγμής αυτής που δεν άντεξε άλλο και το πέος του άρχισε να αδειάζει το καυτό του σπέρμα στα στήθη μου. Έκατσα στον καναπέ δίπλα του χαμογελώντας, ακούγοντάς τον να λέει πως ήταν ότι το καλύτερο του είχε συμβεί. Τον φίλησα και του είπα πως η ευχαρίστηση ήταν όλη δική μου. Άρχισε να με φιλά τρυφερά και να κατευθύνεται προς το μουνί μου και ν’ αρχίζει ερωτικά παιχνίδια μαζί του. Έχοντας τα χέρια του να χαϊδεύουν τα βυζιά μου, έγλειφε με τη γλώσσα του το μουνί και την κλειτορίδα κάνοντάς με να μουγκρίζω από καύλα.
– «Ναι αγόρι μου, γλείψε το μουνί μου. Γλείψε άγρια, καύλα μου!», έλεγα καθώς το κορμί μου έτρεμε από ηδονή. «Έλα καύλα μου…! Κάρφωσε το σκληρό σου πέος μέσα μου! Ααχχχ… Θέλω να το νιώσω βαθιά μέσα μου!», φώναζα ανάμεσα στα βογκητά μου.
Τον τράβηξα πάνω μου μην αντέχοντας άλλο την προσμονή, για να νιώσω το πέος του στο καυτό και υγρό μουνί μου. Ακούμπησε τον πούτσο του στα μουνόχειλα και σηκώνοντας τα πόδια μου τα άνοιξα όσο μπορούσα περισσότερο. Άρχισε να γλιστρά σιγά – σιγά μέσα στο υγρό μουνί μου όλο και βαθύτερα, κάνοντάς με να φωνάζω:
– «Ω, ναι! Αχ πιο βαθιά μωρό μου… Θέλω να το χώσεις όλο… Αχ πήδα με μωρό μου… ααχχχχ!!!» Τύλιξα τα πόδια γύρω από τη μέση του κι έχωσα τα νύχια μου στην πλάτη του καθώς το σφυροκόπημα του στο μουνί μου γινόταν τώρα πιο άγριο, όπως κουνιόμασταν και οι δυο όσο πιο γρήγορα και δυνατά μπορούσαμε, νιώθοντας τον οργασμό να κατακλύζει όλο το σώμα μου.
– «Ω, θα με κάνεις να τελειώσω ! Θα τελειώσω Αααχχ… Αααχχ… Τελειώνω!».
Ένιωσα ν’ ανατινάζομαι. Καυτοί χυμοί έρεαν απ’ το μουνί μου πάνω του. Τότε άκουσα τις κραυγές ηδονής του και ένιωσα το πέος του να πρήζεται και να με χύνει ξανά. Αυτή τη φορά όμως στο πεινασμένο μουνί μου. Έτρεμα για άλλη μια φορά, από την ηδονή και την καύλα. Ήταν τόσο έντονη η ηδονή που ένοιωσα να χάνω τις αισθήσεις μου.
Επέστρεψα στο τώρα…Και κάπως έτσι αποφάσισα να ξεκινήσω να καταγράψω, τα όσα συνέβησαν στην σεξουαλική μου ζωή, αλλά και στο facebook το οποίο είχε αντικαταστήσει την πραγματικότητα. Άσε που σου προσφέρει μεγαλύτερη ασφάλεια. Ονειρεύεσαι τον παρτενέρ σου όπως εσύ θέλεις. Δεν απογοήτευσε καθώς τον φτιάχνεις στο μυαλό σου όπως ακριβώς θα ήθελες να είναι στην πραγματικότητα. Αποφάσισα να μεταφέρω όλες τις σκέψεις μου, όλα όσα έκανα παράνομα, κρυφά, και που τα γνωρίζει μόνο ο νους μου. Σαν να είναι ένας σκληρός δίσκος.
Όσο για την κατάσταση που ζούμε;
Νιώθω κι εγώ κάτι απροσδιόριστο και σκοτεινό, όπως όλοι οι άνθρωποι. Ίσως είναι ο φόβος για κάτι που δεν γνωρίζω και δεν μπορώ να επηρεάσω. Ένας αόρατος «εχθρός», που λένε οι ηγέτες, ένας ιός που μας κλείνει ασφυκτικά στα σπίτια μας. Για την προστασία της δημόσιας υγείας. Δεν θα κάνω την επανάσταση τώρα, θα “συμμορφωθώ προς τας υποδείξεις”, κι ας με πουν δειλή. Δεν ξέρω αν ήρθε το τέλος του κόσμου, μάλλον όχι. Ας μην υπερβάλλουμε, η επιστήμη κάνει θαύματα. Ας προσπαθήσω να κάνω και εγώ το δικό μου. Θα επιχειρήσω να ,μεταφέρω όσα έζησα στα ‘αμαρτωλά μου σεντόνια” και θα τα καταγράψω με όλη μου ειλικρίνεια. Παράξενο στα αλήθεια εν μέσω κορωνοιού να συλλαμβάνω μια τέτοια ιδέα. Σύμφωνα όμως με τη λαϊκή ρήση, όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια ο Θεός γελάει. Και πράγματι, κανείς δεν φανταζόταν ότι μια πανδημία και ένα παγκόσμιο lockdown θα ήταν η αιτία να έρθει ανάποδα ο κόσμος τόσων ανθρώπων. Η πανδημία του κορονοϊού, ανέτρεψε πολλά δεδομένα. Είμαι αποφασισμένη να υπηρετήσω την ιδέα μου , έως ότου νιώσω τις πνευματικές μου δυνάμεις να με εγκαταλείπουν, ή έως ότου βγούμε από αυτό τον εφιάλτη στον οποίο έχουμε περιέλθει. Δεν είμαι καν βέβαιη αν επίκειται το τέλος του κόσμου όπως τον ξέρουμε, αλλά αυτό που ζούμε θα μπορούσε να είναι η πρόγευση ενός ζοφερού μέλλοντος. Το οποίο δεν είναι διόλου απίθανο να έρθει. Διάβασα κάπου στο facebook πως ο κορωνοϊός είναι «μια κρυμμένη ευλογία» και πως οι Κινέζοι τον αποκαλούν «τον ιό της αλήθειας» γιατί αποκαλύπτει τα κενά που υπάρχουν σε προσωπικό αλλά και συλλογικό επίπεδο. Και ίσως η λέξη «ευλογία» με τόσους θανάτους και αγωνία για το αύριο να μοιάζει άστοχη, ωστόσο αυτή η αναγκαστική περίοδος απομόνωσης έχει πολλές καλές πλευρές. Όπως για μένα που αποφάσισα να ανασύρω τις μνήμες και να γράψω.
Οι εικόνες των σεξουαλικών σκέψεων μου, αλλά και κατορθωμάτων , που για χρόνια είχα ξεχάσει, με στοιχειώνουν ξανά. Θα μπορούσα να πω, ότι πρόκειται για ένα διαφορετικό διαδικτυακό ημερολόγιο αυτό που σκέφτομαι να γράψω την εποχή του κορωνοϊου, στις μέρες της καραντίνας. Πορνογραφικού χαρακτήρα βέβαια. Ο κορωνοϊός σαν να μου έδωσε μια απολύτως δικαιολογημένη αφορμή να βρεθώ και πάλι με το σκοτεινό παρελθόν του μυαλού μου.
