Όταν ήμουν γύρω στα 20 εννοείται πως ποτέ δεν καταλάβαινα όλα αυτά τα άρθρα και κυρίως όλη αυτή τη συζήτηση για τις μακροχρόνιες σχέσεις, για το αν υπάρχουν ή κατοικούν μόνο στις ταινίες και τα βιβλία. Διάβαζα όλα αυτά τα εγχειρίδια και τις συμβουλές για το πώς κρατάς ζωντανή τη σχέση, ενώ όλη η κουβέντα είχε να κάνει με το πώς κρατάς ζωντανό το σεξ. Οπότε, ας μη λέμε ψέματα και αφού ξεκαθαρίσαμε για τι ακριβώς μιλάμε, πάμε και στην οριστική διάλυση του μύθου: μετά από συγκατοίκηση, παιδιά, προβλήματα καθημερινότητας, χρέη, υποχρεώσεις, ασθένειες, μετακομίσεις, αλλαγές πάσης φύσεως το σεξ ποτέ δεν είναι το ίδιο!
Όσο και να τον αγαπάς, όσο και να τον θαυμάζεις, όσο και να τον θες, θα έρθει μέρα που απλώς δεν θα θες καμιά επαφή για λίγο καιρό. Θα θες απλώς να κοιμηθείς, να ξαποστάσεις, να μείνεις μόνη σου. Επίσης, πολύ πολύ βασικό: μπορεί να πιάνεις τον εαυτό σου να παίζει το μάτι του. Να φέρνει βόλτες σε άλλα σώματα, σε άλλες φάτσες, σε άλλες συνήθειες. Και εδώ έρχεται ένα βασικό κατάλοιπο που η πατριαρχία έχει αφήσει στο κρεβάτι σου: νιώθεις ενοχές, θες να είσαι πιστή, δεν θες να γίνεις κάποια που δεν θα εκτιμούσε η γιαγιά, η μαμά, ο μπαμπάς σου, ο σύζυγος. Πηγαινοέρχεσαι σε μια θάλασσα γεμάτη από ενοχές και επιθυμίες που καμία μπορεί να μην αφορά τον άνθρωπο που έχεις επιλέξει να προχωρήσεις στη ζωή σου. Κάνεις σεξ και το κάνεις μηχανικά, φορτωμένη απ’ όλο το παραπάνω χάος. Οπότε, τι; Όλες αυτές οι συμβουλές, όλα αυτά τα εγχειρίδια διατήρησης της φλόγας ζωντανής είναι ψέματα; Όλα αυτά τα κεριά, τα σέξι εσώρουχα, οι τακτικές αποπλάνησης;
Και εδώ έρχεται το πρώτο ουσιαστικό tip για όσες δεν έχουν παντρευτεί ακόμη ή δεν έχουν προχωρήσει σε κάποιο σοβαρό βήμα δέσμευσης: παντρευόμαστε και κάνουμε παιδιά μόνο όταν το συναίσθημα μας είναι στον Θεό, ξεχειλίζει από κάθε μας πόρο και είμαστε τόσο ερωτευμένες που ακόμα κι όταν τον φανταζόμαστε με μασέλα στα 90, νιώθουμε ΟΚ με όλο αυτό. Δεν προχωράμε σε μία σχέση χλιαρών αισθημάτων, γιατί το χλιαρό πολύ σύντομα θα γίνει κρύο Νευροκοπίου και μετά, το τέλος είναι πολύ κοντά. Και επειδή ακόμα και όταν νιώθουμε ότι -ναι αυτός είναι!- δεν μαλώνουμε τον εαυτό μας, όταν μέσα στα χρόνια χάνουμε την πρώτη φλόγα. Δεν επιπλήττουμε το κομμάτι εκείνο της προσωπικότητάς μας που καίγεται για φλερτ και για προσοχή, δεν πέφτουμε πάνω στις επιθυμίες μας για αλλαγές με αυστηρότητα Ιησουίτη, δεν αποξηραίνουμε τη φρεσκάδα του σώματος και του πνεύματος με απαγορεύσεις.
Ναι, η απιστία είναι ένα τεράστιο πλήγμα στην εμπιστοσύνη που χτίζει τη σχέση δύο ανθρώπων, αλλά αν συμβεί φροντίζουμε να αξιολογούμε σωστά τους λόγους που μας οδήγησαν εκεί και πότε πότε να δίνουμε άφεση αμαρτιών, ειδικά αν είμαστε πολύ εντάξει και πολύ τυπικοί σε ζητήματα προσωπικής ασφάλειας και προστασίας της υγείας. Και μετά απ’ όλο αυτό το ξυλοφόρτωμα που μας επιφυλάσσουμε κάθε φορά που νιώθουμε ότι η φλόγα έχει χαθεί, μπορούμε πάντα να συζητάμε, να διαπραγματεύομαστε, να ζητάμε επανεξέταση του πλαισίου που ορίζει μια μακροχρόνια σχέση.
Όλα αυτά τα εγχειρίδια απευθύνονται μαζικά στους ανθρώπους, ξεχνώντας ότι κάθε σχέση είναι μία ξεχωριστή, ιδιαίτερη κατάσταση που δεν σηκώνει γενικεύσεις και φιξαρισμένες συμβουλές. Αν είμαστε έτοιμες για τόση ειλικρίνεια και κυρίως για διάλογο, λογικά η λύση βρίσκεται κάπου στη μέση, χωρίς απόλυτους κανόνες. Το σεξ, το καλό, ποιοτικό, υγιές σεξ, όχι η διεκπεραίωση έχει να κάνει με τα επίπεδα ενθουσιασμού και με τις φάσεις της ζωής του ζευγαριού. Δεν είναι πάντα σπουδαίο, όμως, το σπουδαίο είναι να βρίσκεται εκεί, με όρους αμοιβαιότητας. Αν συμβαίνει οτιδήποτε άλλο ή δεν συμβαίνει καθόλου, απαιτούνται γενναίες λύσεις, τις οποίες συνήθως φοβόμαστε, καταδικάζοντας τον εαυτό μας και τον άλλο, σε μία σταθερή σχέση μεν, από την οποία ωστόσο απουσιάζουν τα ποιοτικά χαρακτηριστικά. Είμαστε έτοιμες για μία τέτοια λιμνοθάλασσα βαρεμάρας; Τέλεια! Δεν είμαστε; Ήρθε ο καιρός να συζητήσουμε, αφήνοντας να πέσουν από τα χέρια μας όλα αυτά τα βιβλία αυτοβοήθειας που δεν έχουν ιδέα για εμάς, τις ανάγκες μας και την επιθυμία μας να ευτυχήσουμε. Τόσο απλά και τόσο σύνθετα.
ΠΗΓΗ: https://ampa.lifo.gr
