Ο ιστός της αράχνης ηλεκτροστατική παγίδα

Ένας ιστός αράχνης , είναι μια δομή που δημιουργείται από μια αράχνη από πρωτεϊνώδες μετάξι αράχνης που εξωθείται από τις κλωστές της , που γενικά προορίζεται να πιάσει τη λεία της. Οι ιστοί της αράχνης υπάρχουν για τουλάχιστον 100 εκατομμύρια χρόνια, όπως μαρτυρεί ένα σπάνιο εύρημα κεχριμπαριού της Πρώιμης Κρητιδικής περιόδου από το Sussex , στη νότια Αγγλία .
Πολλές αράχνες κατασκευάζουν ιστούς ειδικά για να παγιδεύουν και να πιάνουν έντομα για να φάνε. Ωστόσο, δεν πιάνουν όλες οι αράχνες τη λεία τους σε ιστούς και μερικές δεν χτίζουν καθόλου ιστούς. Ο “ιστός αράχνης” χρησιμοποιείται συνήθως για να αναφέρεται σε έναν ιστό που προφανώς εξακολουθεί να χρησιμοποιείται (δηλ. καθαρός), ενώ ο “ιστός αράχνης” αναφέρεται σε εγκαταλελειμμένους (δηλ. σκονισμένους) ιστούς. Ωστόσο, η λέξη “ιστός αράχνης” χρησιμοποιείται επίσης από τους βιολόγους για να περιγράψει τον μπερδεμένο τρισδιάστατο ιστό ορισμένων αραχνών της οικογένειας Theridiidae. Ενώ αυτή η μεγάλη οικογένεια είναι γνωστή ως αράχνες του ιστού αράχνης, έχουν στην πραγματικότητα μια τεράστια γκάμα αρχιτεκτονικών ιστού. Άλλα ονόματα για αυτήν την οικογένεια αράχνων περιλαμβάνουν αράχνες με κουβάρι και χτενίσιες αράχνες.
Όταν οι αράχνες μετακινήθηκαν από το νερό στη στεριά στην Πρώιμη Δεβονική περίοδο, άρχισαν να φτιάχνουν μετάξι για να προστατεύσουν το σώμα και τα αυγά τους. Οι αράχνες άρχισαν σταδιακά να χρησιμοποιούν το μετάξι για σκοπούς κυνηγιού, πρώτα ως κατευθυντήριες γραμμές και γραμμές σήματος, στη συνέχεια ως ιστοί εδάφους ή θάμνων και τελικά ως εναέριοι ιστοί που είναι γνωστοί σήμερα.
Οι ιστοί επιτρέπουν σε μια αράχνη να πιάσει θήραμα χωρίς να χρειάζεται να ξοδέψει ενέργεια με το να το σβήσει, καθιστώντας την μια αποτελεσματική μέθοδο συλλογής τροφής. Ωστόσο, αυτή η εξοικονόμηση ενέργειας αντισταθμίζεται κάπως από το γεγονός ότι η κατασκευή του ιστού είναι από μόνη της ενεργειακά δαπανηρή, λόγω της μεγάλης ποσότητας πρωτεΐνης που απαιτείται με τη μορφή μεταξιού. Επιπλέον, μετά από λίγο το μετάξι θα χάσει την κολλώδη του και έτσι θα γίνει αναποτελεσματικό στην αιχμαλωσία του θηράματος. Είναι σύνηθες για τις αράχνες να τρώνε τον δικό τους ιστό καθημερινά για να ανακτήσουν μέρος της ενέργειας που χρησιμοποιείται για το γύρισμα.
Η αράχνη υφαίνει ιστούς που φορτίζονται με στατικό ηλεκτρισμό και ασκούν μια θανατηφόρο έλξη σε φορτισμένα έντομα όπως οι μέλισσες, αποκαλύπτουν κάμερες υψηλής ταχύτητας.
Ο ιστός χρησιμοποιείται λοιπόν σαν άγκυρα που τις βοηθάει να φτάσουν στο σημείο που θέλουν. Παράλληλα, λειτουργεί και ως ασφάλεια για να μην πέσουν! Σε περίπτωση κινδύνου, η αράχνη κάνει ελιγμούς στον αέρα ώστε ο ιστός της να βρει κάποια επιφάνεια για να πιαστεί. Από όπου περνάνε, οι αράχνες αφήνουν ένα μεταξωτό ίχνος. Αυτά τα ίχνη, όταν προχωρήσει η αράχνη, απορρίπτονται. Συχνά τα παίρνει ο αέρας, σε κλειστούς χώρους συσσωρεύονται σχηματίζοντας μεγαλύτερους ιστούς αράχνης.