Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΙΔΗΣ
Και κάπως έτσι ο Στέφανος Κασσελάκης ειναι ο νέος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Ένας κλασικός παραμυθάς που έκανε άνω- κάτω το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης με ένα ρεπερτόριο αφηρημένων αφηγημάτων που μας αφήνει άφωνους όλους. Ένας άνθρωπος που με το καλημέρα μας είπε ότι είναι γκέι… κρατώντας παραμάσχαλα το… έτερον ήμισυ του να χαμογελάει αμήχανα. Και λίγα λεπτά μετά την εκλογή του μας είπε πώς ο Τάιλερ έχει να δώσει πολλά στην Ελλάδα. Ήμαρτον Παναγία μου τι ακούω ο άνθρωπος.
Σε ανόητους νομίζει ότι απευθύνονται τα επιχειρήματα του, ότι από την χούφτα κέρματα που ισχυρίζεται ότι είχε στην τσέπη του όταν έφυγε από την Ελλάδα, μέσα σε ελάχιστα χρόνια απέκτησε… “προσωπικές εγγυήσεις” που επέτρεψαν να του χορηγηθεί δάνειο αρκετών εκατομμυρίων δολαρίων, προκειμένου να αγοράσει καράβια και στη συνέχεια μια επενδυτική εταιρεία επένδυσε σ’ αυτόν; Ποιο αμερικάνικο επενδυτικό fund επενδύει τα εκατομμύρια του, αν δεν δει τον αντίστοιχο τουλάχιστον οικονομικό όγκο απέναντί του;
Πως αλήθεια έχει το θράσος να υποστηρίζει πως τον πολεμούν λυσσαλέα τα συστήματα, με δράκους και μάγισσες… διορισμένες από το Μαξίμου, τη στιγμή που αν κοιτάξει γύρω του θα ανακαλύψει πως η κυβέρνηση τον αγνοεί παντελώς; Πολλές οι ανόητες γκάφες του υποψηφίου προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, και όσο και να προσπαθεί δεν μπορεί να κρύψει. Μάλλον στην πορεία θα ακούσουμε και άλλα που θα γκρεμίσουν συθέμελα το αριστερό παραμύθι τόσο του Κασσελάτση, όσο και του συνονθυλεύματος!
Κατά την γνώμη μου ο νέος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τίποτα παραπάνω από έναν γραφικό τύπο που το μόνο που δεν μπορεί να κάνει ειναι να σταθεί απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Κάτι μου λέει πως με τον Κασσελακη το μόνο σίγουρο είναι ότι κανένας από εμάς δεν θα βαρεθεί ή θα πλήξει. Καθημερινά, μέχρι τουλάχιστον οι εντυπώσεις να ξεφτίσουν και ο ίδιος να ξεφουσκώσει, παράγει πολύ περισσότερο γέλιο από όσο μπορεί κάποιος να αντέξει. Αλήθεια τώρα πιστεύει κανείς από εσάς πώς μπορεί να προβληματίσει τον σημερινό πρωθυπουργό; Εμένα πάντως μου θυμίζει τον Μάτ Ντάιμον στην ταινία “Ο Ταλαντούχος κύριος Ριπλέι.” Ένας ωραιότατος, συμπαθέστατος και ελαφρώς ψυχασθενής νεαρός πλάθει με δανεικά υλικά μια περσόνα. Και τη φοράει σαν ρούχο κολλητό.
Στο διά ταύτα. Η ενθουσιώδης εκλογή ενός αγνώστου, με χαρακτηριστικά ψηφιακού άβαταρ, από τη βάση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης αποτελεί επί της ουσίας πράξη απελπισίας. Και οι επιλογές υπό το κράτος της απελπισίας σπανίως αποδεικνύονται αποδοτικές. Αυτό μας έχει διδάξει η ιστορία σε κάθε τομέα της ζωής.
To να εμπιστεύεσαι κάποιον με ασυνάρτητα ελληνικά που σου υπόσχεται επιστροφή στη “γη της επαγγελίας” και του ελέγχου του ελληνικού δημοσίου και των πόρων του ειναι τουλάχιστον αυτοκτονία.
Όπως έγραφαν σήμερα τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων ο ΣΥΡΙΖΑ ειναι πλέον δύο κόμματα και ο διαχωρισμός ειναι θέμα χρόνου.
ΣΣ1
Μόνο ο απατεώνας μπορεί να απολαύσει την προσωπικότητά του
