ΣΕΡΓΚΕΙ ΜΠΕΛΟΦ: Ο Τσάρος του Ρωσικού μπάσκετ..

0

“Η πιο μεγάλη στιγμή της καριέρας μου ήταν εκείνη στους ολυμπιακούς αγώνες του Μονάχου. Αν και υπήρξαν πολλοί τίτλοι και πολλοί μεγάλοι αγώνες στην καριέρα μου, εκείνος ο αγώνας δεν πρόκειται ποτέ να φύγει από το μυαλό μου. Έκανα ένα μεγάλο παιχνίδι, ήμουν αποφασισμένος από την αρχή για κάτι τέτοιο και τελικά νικήσαμε. Ήταν μεγάλη στιγμή..”

Γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου του 1944 στο Νασεβόκο , μια πόλη στην καρδιά της Ρωσίας. Αγάπησε από μικρός την πορτοκαλί μπάλα του μπάσκετ και υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους αθλητές όλων των εποχών στο άθλημα. Το ταλέντο που του χάρισε ο Θεός, φάνηκε αμέσως και οι Ρώσοι θεωρητικοί του μπάσκετ δεν τον αγνόησαν. Στο σχολικό πρωτάθλημα που έπαιρνε μέρος σκόραρε κατά βούληση. Η πορεία του ουσιαστικά ξεκίνησε από εκεί, προς τον δρόμο της καταξίωσης. Σε μια χώρα όπως η Σοβιετική Ένωση με τεράστιους αθλητές στην ιστορία της, θα ήταν δύσκολο για τον καθένα να ξεχωρίσει και να λάμψει ανάμεσα σε αστέρες του αθλητισμού. Ο Σεργκέι Μπέλοοφ, όμως τα κατάφερε. Και όχι μόνο τα κατάφερε αλλά κάποιοι υποστηρίζουν ότι κανείς δεν ήταν όμοιος του. Οδήγησε την Σοβιετική Ένωση σε μία από τις πλέον μεγάλες στιγμές της ιστορίας της στο άθλημα, με αποκορύφωμα τον μεγάλο τελικό του 1972 στην Ολυμπιάδα, με το αιώνιο δευτερόλεπτο να αποτελεί ακόμη και σήμερα μια από τις πλέον αμφιλεγόμενες φάσης του παγκοσμίου μπάσκετ.
Αν και το καθοριστικό καλάθι το σημείωσε ο Αλεξάντερ Μπέλοφ, εν τούτοις η παρουσία του Σεργκέι ήταν καταλυτική για να πάει η Σοβιετική Ένωση στον τελικό, αλλά και να πανηγυρίσει τον τίτλο. Ακόμη και οι Αμερικανοί παραδεχόντουσαν την εποχή εκείνη, ότι ο καλύτερος αθλητής στο μπάσκετ πέραν του δικού τους πρωταθλήματος ήταν ο Μπέλοφ. Απλά το Ολυμπιακό μετάλλιο ήταν κάτι σαν το κερασάκι στην τούρτα. Η ομάδα πάντως που πρώτη ανακάλυψε το πλούσιο ταλέντο του ήταν η Ουραλμας, στην οποία πήγε κάπου στα 1964. Τα τρία επόμενα χρόνια ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος και ολόκληρη η χώρα ζούσε στον δικό του ρυθμό. Ήταν το νέο μεγάλο αστέρι της χώρας και ατός που θα μπορούσε να κάνει την Σοβιετική Ένωση πανίσχυρη και πρωταθλήτρια παντού.
Το 1967 πήγε στην ΤΣΣΚΑ Μόσχα και την ίδια χρονιά για πρώτη φορά καλείται στην εθνική ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης. Από το πρώτο παιχνίδι και στην ΤΣΣΚΑ και στην Εθνική έγινε γρήγορα ο ηγέτης και καθοδηγητής της ομάδας. Κανένα απολύτως πρόβλημα για ένα νέο παιδί που μόλις πήγε στην πρωτεύουσα αλλά και στην εθνική. Άριστος χειριστής, εκπληκτικός σουτέρ και οξυδερκής ήταν ασταμάτητος για κάθε αμυντικό. Γρήγορα η φήμη του απλώθηκε παντού. Μετά τους Ολυμπιακούς οι Αμερικανοί τον ονόμασαν “Τζέρι Γουέστ της Ρωσίας”. Στις 11 Μαΐου του 1992 οι Αμερικανοί τον έβαλαν στο Χόλ Οφ Φέιμ του μπάσκετ. Ήταν ο πρώτος μη Αμερικανός μπασκετμπολίστας στον οποίο γινόταν αυτή η τιμή. Το 1980 ύστερα από 16 χρόνια γεμάτα από τίτλους και επιτυχίες αποφάσισε να σταματήσει το μπάσκετ που τόσο αγάπησε. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Μόσχας ήταν το κύκνειο άσμα του και η πατρίδα του για να τον τιμήσει τον επέλεξε για να ανάψει την ολυμπιακή φλόγα. Οι τίτλου του αμέτρητοι τους οποίους θα απαριθμήσουμε αμέσως. Με την εθνική ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης ο Μπέλοφ κατέκτησε: ένα χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο ( 1972), τρία χάλκινα ολυμπιακά μετάλλια, 1968, 1976, 1980, τέσσερις πρώτες θέσεις σε Ευρωμπάσκετ, 1967, 1969, 1971, 1979, δύο δεύτερες 1975, 1977, και μία τρίτη 1973. Δύο πρώτες θέσεις σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα 1967, 1974, μία δεύτερη 1978 και μία τρίτη 1980. Μ την ΤΣΣΚΑ κατέκτησε 11 πρωταθλήματα Σοβιετικής Ένωσης, δύο κύπελλα Πρωταθλητριών Ευρώπης 1969 και 1971 και δύο ακόμη φορές φιναλίστ του τελικού 1970 και 1973.
Κάποτε ο Ντόγκ Κόλινς παίκτης των ΗΠΑ το 1972 είχε πει μιλώντας για τον Μπέλοφ: ” Μπορεί να σκοράρει όσο και όποτε θέλει. Απλώς για ποικιλία δίνει που και πού καμία πάσα.” Οι τίτλοι του πάντως μαρτυρούν το μεγαλείο του σαν αθλητή. Σαν χαρακτήρας ήταν αυταρχικός . Άλλοι λένε ότι ήταν εγωιστής και υπερόπτης. Δημιούργησε πολλές αντιπάθειες κατά την παραμονή του στον πάγκο της Εθνικής Ρωσίας. Οι σχέσεις του με τα Μ. Μ. Ε. δεν είναι και η καλύτερη. Το βλοσυρό του βλέμμα που δεν ήταν σχεδόν ποτέ χαμογελαστό δεν άφηνε περιθώρια για φιλίες.. Τώρα εργάζεται στην Ουράλ Γκρέιτ και μάλιστα με ιδιαίτερη και εκεί επιτυχία. Ο σημαντικότερος αγώνας του Μπέλοφ ήταν εκείνος στους Ολυμπιακούς του 1972 με το αποκαλούμενο αιώνιο δευτερόλεπτο. Οι Αμερικανοί μετρούσαν 62 νίκες και μάλιστα συνεχόμενες και το χρυσό φάνταζε δικό τους.
Ο Σεργκέι Μπέλοφ κρατούσε μόνος του τους Αμερικανούς. Τα τελευταία δευτερόλεπτα ήταν συγκλονιστικά. Παίχθηκαν τρεις φορές, μία γιατί οι Σοβιετικοί ισχυρίστηκαν ότι είχαν ζητήσει τάιμ αουτ μετά τις βολές του Κόλινς και στην δεύτερη γιατί ο χρονομέτρης έκανε λάθος. Στην τρίτη φορά η μπάλα κατέληξε με λέι απ του Αλεξάντερ Μπέλοφ στο καλάθι. 51 – 50 και νίκη για τους Σοβιετικούς. Για την ιστορία πάντως πρώτος σκόρερ ήταν ο Σεργκέι Μπέλοφ με 20 πόντους. Ήταν μια δικαίωση για τον ίδιο τον αθλητή, ο οποίος έτυχε αποθεωτικής υποδοχής από τους συμπατριώτες του στην Μόσχα κατά την επιστροφή της ομάδας. Βλέπετε βρισκόμασταν στην καρδιά του ψυχρού πολέμου και μια νίκη των Σοβιετικών κατά των Αμερικανών θεωρήθηκε εθνική νίκη. Αναμφίβολα ο Σεργκέι Μπέλοφ θεωρήθηκε δίκαια ο καλύτερος μπασκετμπολίστας της Σοβιετικής Ένωσης. Οι τίτλοι του τα λένε όλα.

Share.

Comments are closed.