Γράμματα της Ιμβρου

0

Καθισμένος ανάμεσα στους γκρεμισμένους τοίχους στο παρεκκλήσι της Αγίας Αννας, εδώ στo γοητευτικό ακρωτήρι του Πύργου, που το 1970 μετονομάσθηκε σε Yuvali ( τόπος με φωλιές), στα Βορειοανατολικά της Ιμβρου, νιώθω να απαλλάσσομαι από κάθε είδος ματαιοδοξίας. Αισθάνομαι μέσα μου ευμένεια.

Γράφει ο Γιάννης Χατζηιωαννίδης

Οι ταραχές αυτού του σκονισμένου κόσμου, εξαφανίζονται ως δια μαγείας, ο χρόνος φαίνεται ξαφνικά να ακινητοποιείται. Όλα είναι ήσυχα γύρω. Αυτή η ηρεμία με αφήνει έκπληκτο μια ηρεμία παραδεισένια.
Oι αναμνήσεις δεν είναι κατά ανάγκη όλες πολύτιμες. Πίσω μου τα δέντρα ορθώνονται στο δάσος , λικνιζόμενα σιωπηλά στον πρωινό θαλασσινό άνεμο. Μια στιγμή, επικρατούσε απόλυτη ηρεμία.
Ωστόσο έχω την αίσθηση ότι ακούω ακόμα ένα ξεκάθαρο σφύριγμα που δεν ξέρω από που έρχεται.
Μάλλον από τον αέρα σκέφτομαι. Αυτός ο ψίθυρος του πρωινού αέρα, που έρχεται απο την πόρτα του ναού, μοιάζει σαν να βγαίνει από την ίδια μου την καρδιά. Εδω σε αυτό το ερειπωμένο παρεκκλήσι δεν επικρατεί το αποπνικτικό κλίμα αυστηρότητας και απαγόρευσης των Ναών. Βασιλεύει ατμόσφαιρα γαλήνης και μυρωδιά θυμιάματος.

Μου αρέσει αυτή η ηρεμία, και η επισημότητα της εσωτερικής αυλής του παρεκκλησιού ειδικά τέτοιες στιγμές, όταν έχουν σκορπίσει όλα τα συνεφα και οταν ολα γύρω μου είναι σε απόλυτη ηρεμία και τάξη. Έρχομαι και κάθομαι μόνος πάνω στα χαλάσματα , στην είσοδο, κλείνω τα μάτια και το φαντάζομαι, όταν κάποιοι Ελληνες, το πρόσεχαν, οταν πολλοί περιπατητές σταματούσαν εδώ για να ανάψουν ενα κερί. Κατά την διάρκεια του τελευταίου μου ταξιδιού στην Ιμβρο, ανακεφαλαίωνα στον δρόμο τις ευτυχίες και τις δυστυχίες της ζωής, έχοντας για ηχώ το εσωτερικό μου ταξίδι. Βρίσκομαι στο δικό μου πνευματικό ταξίδι, ακολουθώ τις σκέψεις μου, όσο μακρύτερα τόσο πλησιάζω στον Θεό.. Γράφω σε ένα μικρό ημερολόγιο τις σκέψεις μου. Δεν γράφω ούτε από φόβο, ούτε από ελπίδα, αλλά μόνο για τον εαυτό μου.
Γράφω μόνο για μένα και για κανέναν άλλον Δεν ονομάζω τον εαυτό μου συγραφεα. Ούτε του παλιού καιρού ούτε του μελλοντικού. Αρχίζω αυτή την συγγραφή στα χαλάσματα ενός παρεκκλησιού έξω από το Σχοινούδι της Ιμβρου. Της Αγίας Αννας. Στην κορυφή της άκρης στο ακρωτήρι, αστράφτει την μέρα μετέωρη ανάμεσα στον ουράνιο θόλο και το λαμπύρισμα του Αιγαίου η λευκότητα της Αγίας Αννας. Όπως μου έχουν πει, πολλοί Ιμβριοι, το καντήλι της παρηγορούσε τους διαβάτες, τους βοσκούς και τους ναυτικούς, τις ασέληνες και σκοτεινές νύχτες του χειμώνα, όταν ο βοριάς σάρωνε τους κάμπους και εκανε την θάλασσα να μουγκρίζει απειλητικά με τα κύματα της.
Τα απομεινάρια από τι χάλασμα της Αγιας Αννας, θυμίζουν το λαμπερών παρελθόν της. Πρέπει να αναφέρω σε αυτό το σημείο πώς ο Πύργος βρίσκεται στο δυτικό ημιμόριο των νοτίων – δυτικών του Σχοινουδίου. Νότια απλώνεται το Αιγαίο, στον ορίζοντα του οποίου προβάλουν τα βουνά της Λήμνου και της Τενέδου, και της χερσονήσου της Καλλίπολης.
Ο ήλιος πυρώνει τις πέτρες και τα χώματα και δίνει στο γκρίζο χώμα των βουνών αρρωστημένες αναλαμπές. Είναι ένα από τα καλοκαίρια των αναβροχών. Η Ιμβρος είναι αλήθεια πώς ενθουσιάζει τον επισκέπτη με με το θέαμα της θαυμάσιας συναδέλφωσης γαλήνης και θάλασσας, γοητεύει με την πλημμύρα του γαλάζιου και με την κριτική δηκτικότητα που χαρακτηρίζει τις στιγμές εξαιρετικής ευτυχίας μερικών ανθρώπων σε αυτά τα χώματα. Η Ιμβρος αιχμαλωτίζει τον επισκέπτη με τις κρυμμένες γοητείες της. Γράφω για τον εαυτό μου χωρίς να προσπαθώ να φανώ καλύτερος. Σφραγίζω την καρδιά μου και αφήνω τα μάτια μου να διηγηθούν.
 Η Ιμβρος είναι φωτεινή στα μάτια μου σαν τον αφρό του κύματος που σκάζει στην ακτή , σαν το μαργαριτάρι που γυαλίζει μέσα σε ένα οστρακο, σαν τις δροσοσταλίδες που αστράφτουν στα πέντε χρώματα του ουράνιου τόξου. Πουθενά αλλού οι ευχαριστήριες των ανθρώπων δεν είναι πιο άμεσες πιο ιδιότροπες από εδώ. ‘
Έχω ταξιδέψει σε πολλούς ξένους δρόμους, μαζεύοντας σοφία, και φεύγοντας πάντα με τον εαυτό μου. Κάτι τέτοιες στιγμές νιώθω όπως ο πρόσφυγας όταν γυρίζει στην πατρίδα του. Όπως τα ουράνια σκοτεινιάζουν πριν την μπόρα , έτσι και η καρδιά μου είναι σκοτεινιασμενη από τον φόβο του αύριο Από τον φόβο που νιώθει μέσα του ο άνθρωπος.
Από τον φόβο που μπορεί να νιώσει μια σταγόνα όταν χάνεται στον ωκεανό. Η ψυχή μου γαληνεύει όταν συνειδητοποιώ ότι είμαι στο παρεκκλήσι της Αγίας Αννας. Η χάρη της με προστατεύει. Έτσι έδιωξα όλες τις κακές σκέψεις. Έκλεισα τα μάτια μου στην αθλιότητα της καθημερινότητας και της ζωής.
Share.

Comments are closed.