Έφυγες ξαφνικά από εδώ, από εμάς, από τους γνωστούς σου, από την Καλαμαριά σου, που ποτέ κανείς δεν υπηρέτησε όπως εσύ. Στεναχωριέμαι ακόμη και σήμερα μέρες μετά την δυσάρεστη είδηση. Νιώθω θλίψη σαφώς, οργή ίσως. Ξεκάθαρα θέλω να πενθήσω. Δεν μπορώ να καταλάβω…Με αφήνω να το αισθανθώ. Τον πόνο εννοώ.
Γράφει ο Γιάννης Χατζηιωαννίδης
Λίγοι άνθρωποι δίπλα μου αφουγκράζονται πώς νιώθω… Είμαι πολύ θλιμμένος………………
Έμαθα πολλά δίπλα σου. Και για την τηλεόραση, πώς να κινούμαι πώς να μιλάω, τι να προσέχω, τι χρώματα να προτιμώ, αλλά έγινα και καλύτερος άνθρωπος. Είναι αλήθεια αυτό. Όταν εσύ, ο μοναδικός και αξεπέραστος Χαρυ Κλλύν ήσουν τόσο ταπεινός με τους ανθρώπους, εγώ πως θα έπρεπε να ήμουν;
Με δίδαξες πολλά για τους ανθρώπους, για την φιλία. Έξη χρόνια κάθε μέρα μαζί και μετά οι δρόμοι μας χώρισαν για άλλους λόγους. Τίμησα την φιλία σου με τον καλύτερο τρόπο. Ήμασταν φίλοι. Καλοί φίλοι… Όχι για πολύ αλλά αληθινά!.. ( Δεν τα λές λίγα 6 χρόνια).
Για μένα είναι αυτό το κομμάτι που μένει ζωντανό μέσα μου! Κυρίως αυτό. Διότι οι καταστάσεις άλλαξαν και απομακρυνθήκαμε…
Δεν θα κρίνω γιατί απομακρυνθήκαμε τα τελευταία χρόνια. Πήραμε χωριστούς δρόμους. Όμως σήμερα θλίβομαι. Θλίβομαι γιατί δεν είσαι πια εδώ… Και το κομμάτι της ψυχής μου που άγγιξες πονάει…
Θυμάμαι το άγχος της πρώτης μας συνάντησης στο HLEKTRA PALLAS. Δέος απέναντι σου. Ο άνθρωπος που τίμησε τον Ποντιακό Ελληνισμό όσο κανείς, απέναντι μου. Συγκινήθηκα. Και μετά κάθε βράδυ μαζί, στο μπαλκόνι με την λατρεμένη σου Χαρίκλεια να μας προσέχει, με την μαγειρική της.
Και οι ατέλειωτες συζητήσεις μας για τον Πόντο. Την πατρίδα, τον πόνο, την μουσική. Και οι συζητήσεις μας σχεδόν πάντα στην Ποντιακή γλώσσα. Για την αγαπημένη σου Κρωμνη και τα στιχάκια της, για την Τραπεζούντα. Για το πότε θα πάμε. Θυμάμαι που σε ρωτούσα να μου πεις πάντα ιστορίες άγνωστες στους πολλούς, για τον Απόλλωνα που λάτρευες, για τις σχέσεις σου με τον Φλωράκη, τον Καραμανλή τον Παπανδρέου, για τον Καζαντζίδη, που μου είχες υποσχεθεί πώς θα πιούμε ούζο μαζί του.
Τι να πρωτοθυμηθώ; Σκόρπια όλα τώρα στον νου μου. Θέλω να γράψω τόσα πολλά, αλλά χάνω τις λέξεις, δεν μου βγαίνει κάτι κατανοητό. Tόσα πολλά περιτριγυρίζουν τον νού μου, που τελειωμό δεν έχουν. Οσα εζησα δίπλα σου δεν μπορούν να αποτυπωθούν εύκολα στα κειμενα.
Τα έχω βαθιά ριζωμένα στην καρδιά μου, τα κρατάω για μένα, θέλω να τα θυμάμαι πάντα με χαμόγελο.
Ξέρω πώς η ζωή δεν σου φέρθηκε καθόλου καλά τα χρόνια αυτά. Ο χαμός του αγαπημένου σου γιου Νίκου, σε συγκλόνισε. Το καταλαβαίνω, πατέρας είμαι και εγώ. Άδικο. Ποιος μπορεί να αντέξει τέτοια απώλεια;
Σήμερα θλίβομαι αγαπητέ μου φίλε Χάρυ. Θλίβομαι για την απουσία σου..Θλίβομαι που έφυγες.
Θλίβομαι για πολλούς λόγους.
Νιώθω την ανάγκη να σε αποχαιρετήσω… Πόσο δύσκολο είναι να το κάνω μόνος μου. Θυμάμαι τόσα…
Λένε πως το μυαλό μπορεί να ανακαλέσει εύκολα μνήμες συνδεμένες με έντονα συναισθήματα. Και με σένα φίλε μου μπορώ να ανακαλέσω πολλές στιγμές…Μα πάρα πολλές.
Είμαι χαρούμενος που σε γνώρισα, πού στάθηκα δίπλα σου στην πρώτη σου κάθοδο στις Δημοτικές εκλογές Καλαμαριάς που με τίμησες με την φιλία σου. Θα είσαι πάντα στο μυαλό και στην καρδιά μου. Είμαι περήφανος μόνο και μόνο που σε γνώρισα και ευγνώμων που έμαθα τόσα πολλά για τη ζωή από εσένα.
Θλίβομαι για την απώλειά σου. Πιστεύω πώς όλος ο Ελληνισμός θα πρέπει να θλίβεται. Ήσουν μια κατηγορία μόνος σου. Αξεπέραστος. Μαζί με τις λύπες, πάντα πηγαίνουν και οι χαρές στη ζωή Χάρι μου.
Και τώρα είναι ανάγκη να σε αποχαιρετήσω. Για πάντα τώρα…Με ένα στιχάκι για την πατρίδα, τον Πόντο, την αγαπημένη μας πατρίδα. Και αν ήσουν εδώ, θα σου έλεγα.. “Σουκ Χάρρυ, ας πάμε σην πατρίδαν..”
Πάντα θυμούμαι και πονώ
τη πάτριδας τον τόπον
ο νουσιμ επεμνεν εκει
κι αδά εν το καρδόπομ
ΠΑΤΡΙΔΑΜ ΞΑΝ ΠΑΤΡΙΔΑΜ
Πόσο πόνο έβγαζες, όταν κοιτούσες τον χάρτη και μονολογούσες; “Ε, πατρίδα, μέρ είσαι;”
