Γιατί, μας αρέσει τόσο το House of cards; Τι το κάνει τόσο ιδιαίτερο και τι είναι αυτό που του δίνει τόσο περίοπτη θέση στην τηλεοπτική ιστορία; Ισως πρέπει να ξεκινήσουµε από το γεγονός ότι το θέµα της σειράς, οι περιπέτειες δηλαδή ενός αδίστακτου πολιτικού που πατάει επί πτωµάτων (κυριολεκτικά) για να αναρριχηθεί στην εξουσία, επιβεβαιώνει µια αγαπηµένη µας γενίκευση: όλοι οι πολιτικοί είναι διεφθαρµένοι, ύπουλοι και ψεύτες. Ο Αντεργουντ είναι σε κάθε σκηνή έτοιµος να το παραδεχτεί – κάποια στιγµή γυρνάει µε µοχθηρό ύφος προς την κάµερα και µοιράζεται µαζί µας τη δική του αλήθεια: «Κανένας πολιτικός δεν µπορεί να αντισταθεί στο να δίνει υποσχέσεις που δεν πρόκειται να τηρήσει». Οσο µάλιστα το σενάριο κινείται στην ατζέντα της διεθνούς επικαιρότητας (παγκόσµια οικονοµική κρίση, Μεσανατολικό, εξωτερική πολιτική Ρωσίας κ.ά.), αυτό που παρακολουθούµε αποκτά διαστάσεις αληθοφάνειας. Αλλωστε, ο δηµιουργός της σειράς, Μπο Γουίλιµον, έχει θητεύσει σε πολιτικά γραφεία και µπορεί να αποτυπώσει µια πειστική µυθοπλασία.
Ενα πανίσχυρο ζευγάρι
Βοηθάει, φυσικά, και η ερµηνεία του Κέβιν Σπέισι σε αυτό το αφοπλιστικό ρεσιτάλ του στο ρόλο του προέδρου, καταφέρνοντας να προσωποποιήσει κάπως το κακό – «ο καλύτερος τηλεοπτικός χαρακτήρας», σχολίασε ο Guardian. Ο Σπέισι θεωρεί ότι η σειρά δεν απέχει και πολύ από την πραγµατικότητα. «Πολύ συχνά, αφού τελειώσουµε το γύρισµα», είπε σε συνέντευξή του στην Telegraph, «επιστρέφω στο ξενοδοχείο, ανοίγω την τηλεόραση και σκέφτοµαι ότι το σενάριό µας τελικά δεν είναι και τόσο ακραίο». Ως Φρανκ Αντεργουντ βρίσκει πάντα τον τρόπο να πετυχαίνει το σκοπό του, εναλλάσσοντας την ευφυΐα του µε τα χαλαρά όρια της ηθικής του· «είµαστε δολοφόνοι», του λέει κάποια στιγµή η σύζυγός του, αναλογιζόµενη πώς έφτασαν να είναι το ισχυρότερο ζευγάρι στον κόσµο, αλλά αυτός της απαντάει: «Οχι, είµαστε αυτοί που επέζησαν».
Στον τρίτο κύκλο, λοιπόν, η πρώτη κυρία, η Ρόµπιν Ράιτ, εξίσου διαβολική µε τον άντρα της, υψώνει το ανάστηµά της και γίνεται σαφές ότι η σειρά έχει δύο πρωταγωνιστές: η Κλερ είναι «ισότιµη» – όταν ο Φρανκ προσλαµβάνει έναν συγγραφέα για να γράψει ένα προπαγανδιστικό βιβλίο, εκείνος καταλαβαίνει ότι όλη η ουσία κρύβεται πίσω από τη σχέση τους, σχολιάζοντάς την ως εξής: «Μια ψυχρή σύντηξη δύο στοιχείων του σύµπαντος, ίδιας βαρύτητας, ίσης δύναµης, το αδιαίρετο άτοµο της αµερικανικής πολιτικής». Στους Los Angeles Times διαβάσαµε ότι η σειρά αποτελεί την αφήγηση µιας ιστορίας αγάπης, ενώ η Washington Post σχολίασε ότι «ο αγώνας της Κλερ Αντεργουντ να προσδιορίσει τον εαυτό της στη σκιά του µηχανορράφου συζύγου της είναι άλλη µια ένδειξη της εµµονής µας µε τη Χίλαρι Κλίντον και το γάµο της». Οι συζητήσεις και οι καβγάδες πίσω από τις κλειστές πόρτες στην προεδρική κατοικία, η αναµέτρηση των φιλοδοξιών τους και η ισορροπία του τρόµου που αναπτύσσεται ανάµεσά τους είναι όσα κάνουν το ενδιαφέρον µας για την ιστορία να απογειώνεται.
Η επανάσταση στην τηλεόραση
Σε κάθε περίπτωση, οι Σπέισι και Ράιτ άνοιξαν µε την αύρα τους την πόρτα της µικρής οθόνης στους σταρ του Χόλιγουντ, δίνοντας κατά κάποιον τρόπο το έναυσµα ώστε όλο και περισσότεροι συνάδελφοί τους να αναλάβουν κάποιον τηλεοπτικό ρόλο – είναι και αυτό µια απόδειξη ότι το House of Cards έχει συνεισφέρει στην επανάσταση των σειρών και στην τεράστια άνοδο που έχουν τα αµερικανικά (κυρίως) σίριαλ σε παγκόσµιο επίπεδο. Αλλά δεν αυτό είναι το πιο σηµαντικό. Η µεγάλη επανάσταση έγκειται στο ότι το 2013, στον πρώτο κύκλο δηλαδή, το Netflix πρότεινε στους συνδροµητές του έναν εναλλακτικό τρόπο θέασης (µια τακτική που ακολουθεί σε κάθε δική του παραγωγή) προσφέροντας όλα τα επεισόδια µαζί, την ίδια ηµέρα, ανατρέποντας το παραδοσιακό εβδοµαδιαίο ραντεβού των καναλιών και παρουσιάζοντας κάθε σεζόν περισσότερο ως µια ταινία 13 ωρών παρά ως µια σειρά 13 επεισοδίων.
Αυτή η καινοτοµία έπρεπε να παρουσιαστεί µε ένα ελκυστικό πακέτο. Αυτό είναι το House of Cards. Ενα δόλωµα 100 εκατ. δολαρίων, µε αστέρες του Χόλιγουντ στους πρώτους ρόλους και τον Ντέβιντ Φίντσερ στην παραγωγή. Το εγχείρηµα πέτυχε. Η αξία των µετοχών του Netflix τριπλασιάστηκε µέσα σε δύο χρόνια και οι συνδροµητές του αυξήθηκαν από τα 24 στα 57 εκατοµµύρια. Αλλά και κάτι ακόµη. Αυτό το πείραµα της ταυτόχρονης διαθεσιµότητας των επεισοδίων κατέληξε να αποτελεί έναν βασικό λόγο για τον οποίο µας αρέσει το House of Cards. Γιατί πολύ απλά έγινε θεσµός. Ενα γεγονός για την ποπ κουλτούρα, µια ηµεροµηνία που σηµειώνεις στο ηµερολόγιό σου. Ενα σηµείο αναφοράς για τις συζητήσεις µας, για τα σχόλια στα κοινωνικά δίκτυα. Μερικές µαζεµένες ώρες τηλεοπτικής διασκέδασης παρέα µε τον Κέβιν Σπέισι να σου ψιθυρίζει τα µυστικά του στους διαδρόµους του Λευκού Οίκου.
http://www.kathimerini.gr/
