Δεν τις ψάχνεις
Ερχονται μόνες, φέρνοντας πολλά μαζί τους.
Οι αναμνήσεις.
Στην επίσκεψή τους δε σου δείχνουν
την ακριβή εικόνα του τότε.
Λες και θέλουν να σου κλέψουν τις στιγμές.
Πόσα θυμήθηκα, μιλώντας με τη μικρή Ναταλία.
Με την κούκλα της αγκαλιά, πρωί-πρωί,
μου παραπονιέται όλο νάζι.
-Κυρία Ελενα, τελευταίες ημέρες που παίζω
με την Αρετή.
Ετσι τη ”βάπτισε”. Αρετή.
-Θα πάω στην πρώτη δημοτικού.
Δε θα έχω χρόνο για παιχνίδι,
λένε η μαμά κι ο μπαμπάς.
Αυτό ήταν.
Ηρθαν οι μέρες του Σεπτέμβρη στο νου μου,
που το σπίτι αρωματιζόταν
με τα καινούργια βιβλία, μολύβια και τετράδια.
Οταν ευλαβικά γυρνούσαμε τις σελίδες,
τις χαϊδεύαμε, για να μην τσαλακωθούν.
Η καινούργια τσάντα έπαιρνε τη θέση της κούκλας
για τις Ναταλίες και της μπάλας για τους Μάριους.
Αναμνήσεις αρωματισμένες.
Ε.Π
