του Γιώργου Ροδάκογλου
Στον απόηχο του συλλαλητηρίου της Θεσσαλονίκης για τη Μακεδονία και το ερώτημα που επιχειρούμε να αναδείξουμε έχει να κάνει «με το κατά πόσο ένα συλλαλητήριο θα μπορούσε να ενισχύσει τα διαπραγματευτικά χαρτιά της κυβέρνησης».
Αδιαμφισβήτητα το «ΟΧΙ» των Ελλήνων μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ατράνταχτο στοιχείο προκειμένου η κυβέρνηση να μη δεχθεί μια σύνθετη ονομασία που θα εμπεριέχει το όρο Μακεδονία ενώ παράλληλα δημιουργεί και το άλλοθι στο ενδεχόμενο ναυαγίου ώστε να έχει τη δυνατότητα να αιτιολογήσει το βέτο.
Για πρώτη φορά διαβουλεύσεις και διαπραγματεύσεις γίνονται ταυτόχρονα σε Διεθνές επίπεδο και αυτό δεν αποτελεί τη συνήθη πρακτική στη διπλωματία πράγμα που καταδεικνύει ότι οι συνομιλίες διεξάγονται υπό καθεστώς πίεσης προκειμένου να κλείσει οριστικά το ζήτημα μεταξύ των δυο χωρών.
Η σύνθετη ονομασία, δεν είναι όμως το μόνο ζητούμενο, καθώς οποιαδήποτε συμφωνία προϋποθέτει και την άμεση επίλυση μιας σειράς άλλων σοβαρών θεμάτων που πρέπει να περιλαμβάνονται ως πακέτο όπως, η εθνότητα, η γλώσσα, το ζήτημα της προπαγάνδας στα σχολεία αλλά και οι μηχανισμοί που θα τα διασφαλίζουν όλα αυτά. Εάν δεν ξεκαθαρίσουν όλες αυτές οι λεπτομέρειες δεν θα υπάρχει καμία συμφωνία μεταξύ των δυο χωρών.
Ο διαμεσολαβητής Μάθιου Νίμιτς μπορεί να «γέρνει την πλάστηκα» υπέρ των Σκοπίων αλλά αυτό δε σημαίνει ότι θα καταφέρει ως διαμεσολαβητής να κλείσει το θέμα. Πάντως και οι δυο πλευρές αντιλαμβάνονται ότι ίσως τελικά δεν θα δοθεί λύση και οι διαπραγματεύσεις θα οδηγηθούν σε ναυάγιο.
Ωστόσο όμως η ελληνική κυβέρνηση οφείλει σε κάθε περίπτωση να ξεκαθαρίσει στον ελληνικό λαό τι σημαίνει η άσκηση ενός βέτο και αν αυτό έχει συνέπειες, ποιες είναι.
Στο μεταξύ δυο ξεκάθαρα μηνύματα με πολλούς αποδέκτες απορρέουν από το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης. Το πρώτο μήνυμα εστιάζει στη διατράνωση του αιτήματος «Δεν διαπραγματευόμαστε το όρο Μακεδονία» και το δεύτερο στην επισήμανση «μην υποτιμάτε τον Έλληνα».
Στα κυβερνητικά κλιμάκια αλλά και στα επιτελεία των κομμάτων λίγες ώρες μετά την ογκώδη διαδήλωση αχνοφαίνεται ένας προβληματισμός, κυρίως ως προς το δεύτερο μήνυμα, αφού οι επιτελείς διαπίστωσαν ότι πλέον είναι αντιμέτωποι με κάτι που ήδη έχουν υποτιμήσει έως τώρα και αυτό δεν είναι άλλο από τα «θέλω του ‘Ελληνα».
Η μεγάλη συμμετοχή στη διαδήλωση καταδεικνύει και κάτι ακόμη πολύ σοβαρό. Ότι δειλά, δειλά άρχισε ήδη να εδραιώνεται πλέον ο σχηματισμός της άποψης ότι οι πολιτικοί δεν αποτελούν τα κυρίαρχα πρόσωπα σοβαρών αποφάσεων στις περιπτώσεις εθνικών ζητημάτων όπως το Σκοπιανό.
Αυτό πιθανότατα είναι που προκαλεί και την αμηχανία στους κομματικούς κύκλους αφού μοιραία θα οδηγήσει στο μέλλον στη διαμόρφωση νέων δεδομένων της πολιτικής κατάστασης στην Ελλάδα.
Η παρουσία στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης, των 100.000 διαδηλωτών-σύμφωνα με την ανακοίνωση της αστυνομίας- ή των 400.000-σύμφωνα με την ανακοίνωση των διοργανωτών-, προκαλεί πονοκέφαλο στους έως τώρα star της πολιτικής σκηνής καθώς το κοινό με την παρουσία του στο συλλαλητήριο κατέστησε σαφές ,ότι κουράστηκε από την ανικανότητα και την ακατάσχετη και ανούσια φλυαρία που δεν οδηγεί σε ουσιαστικά αποτελέσματα.
Ένα άλλο εξίσου σημαντικό στοιχείο έγκειται στο γεγονός ότι άτομα όλων των ηλικιών παραμερίζοντας τις κομματικές ταυτότητες συμμετείχαν σε μια διαδήλωση η οποία διεξάγονταν για ένα κοινό σκοπό και χωρίς τη συμμετοχή διάσημων ομιλητών.
Και η διαπίστωση είναι η εξής.
Κάθε προσπάθεια υποβάθμισης του συλλαλητηρίου όχι μόνο από την κυβέρνηση ελέγχοντας τους μηχανισμούς των ΜΜΕ αλλά και από πολιτικούς της αντιπολίτευσης που δεν στήριξαν τη διαδήλωση όπως και η εκκλησία, έπεσε στο κενό διότι όλοι τους βρέθηκαν ξαφνικά ως νάνοι αντιμέτωποι όχι μόνο με «τα θέλω αλλά και τα πραγματικά πιστεύω των Ελλήνων».
