Το ολέθριο λάθος του Φλορεντίνο Πέρεθ

Η κατάσταση στην οποία εχει περιέλθει η Ρεάλ Μαδρίτης μετά το κάζο της ήττας από την Μπαρτσελόνα με 4-0, δεν είναι άγνωστη, καθώς η αλήθεια είναι πώς τα τελευταία δέκα χρόνια η Μπαρτσελόνα έχει χορέψει την Ρεάλ μέσα στο Μπερναμπέου αρκετές φορές. Προσωπική μου άποψη είναι πώς μεγάλη ευθύνη  φέρει και ο Φλορεντίνο Πέρεθ, ο οποίος μπορεί να έφερε στην Μαδρίτη ότι καλύτερο κυκλοφορεί στο ποδοσφαιρικό παζάρι, αλλά ο εγωισμός του είναι αυτός που πολλές φορές λειτουργεί εις βάρος της ομάδας. Χωρίς κανείς να καταλάβει τον λόγο ο Πέρεθ έδιωξε τον Αντσελότι, ο οποίος κατέκτησε το 10ό (ένα είναι το 10ό), το κύπελλο και το ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ. Μάλιστα κύριοι. Αυτόν όμως τον προπονητή, που νίκησε για πλάκα με 3-1 την Μπάρτσα στο «Μπερναμπέου» και την είχε για 60 λεπτά στα σκοινιά παίζοντας την κυριαρχικά στη Βαρκελώνη, ο Φλορεντίνο Πέρεθ τον έδιωξε ένα χρόνο πριν από τη λήξη του συμβολαίου του. Απο εκεί ξεκίνησαν όλα.  Ο Μπενίτεθ ήταν γνωστό ότι δεν θα είχε το εκτόπισμα ενός Αντσελότι, όσο και αν ο πρόεδρος τον στήριζε. Η εικόνα στο ντέρμπι μάλλον είναι η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι. Όχι τόσο το αποτέλεσμα, προσέξτε, αλλά η εικόνα της ομάδας. Πραγματικά χειρότερη Ρεάλ δεν έχει υπάρξει στα χρονικά. Ακόμα και όταν έφαγε έξι (2-6) σε εκείνη την παράσταση του Τιερί Ανρί στο γήπεδο της. Ακόμα και στο 5-0 στο πρώτο ραντεβού κόντρα στον Ζοσέ Μουρίνιο, η βασίλισσα είχε έστω τις προσπάθειες της. Είχε ιδρώσει τη λευκή φανέλα. Αυτό το πράγμα σε τούτο το ραντεβού, ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Σίγουρα είχε να κάνει σε μεγάλο βαθμό με την εκπληκτική κατάσταση του αντιπάλου, αλλά δεν γίνεται: Ρεάλ είσαι. Δεν μπορείς να διασύρεσαι με 4-0 στο γήπεδο σου. Ούτε καν από τη Μπαρτσελόνα.  Με ποδοσφαιρικούς όρους μπορούμε να μιλήσουμε για το συνονθύλευμα που παρουσίασε ο Ράφα Μπενίτεθ. Ίσως αυτή η εικόνα έκανε ακόμα πιο μεγάλη εντύπωση από τους ίδιους  νικητές. Χωρίς πλάνο, χωρίς δυνάμεις και γκάζι, δίχως ψυχή. Προσωπικά ανήκω στη γενιά αυτών που μεγάλωσαν μαθαίνοντας ( ακόμη και στο οικογενειακό τους κύκλο) ότι η Ρεάλ είναι η μεγαλύτερη ομάδα του κόσμου, όσο και αν από παιδί λάτρευα πρώτα και πάνω όλα την Λίβερπουλ και ακολούθως την Ρεάλ Μαδρίτης. Δεν χρειαζόταν να επιχειρηματολογήσει κανείς επ’ αυτού, η γνώση εντάσσονταν στη γεωμετρική σφαίρα του αξιώματος. Κύπελλα πρωταθλητριών Ευρώπης, Ντι Στεφανο, Πουσκας, Μπουτραγένιο, Ραουλ, Ζιντάν φτάνουν να αποδώσουν το μεγαλείο μιας ομάδας. Η ιστορία όμως δεν είναι κάτι που σταματά. Εξελίσσεται και τροποποιείται, χωρίζεται σε περιόδους, με βάση τα γεγονότα και τη βαρύτητά τους. Ίσως ο κύκλος αυτής της ομάδας με αρχηγό τον Κριστιάνο Ρονάλντο έκλεισε. Ίσως το καλύτερο και για τον ίδιο και για την Ρεάλ θα ειναι να αποχωρήσει. Ίσως όμως και ο ίδιος ο πρόεδρος θα πρέπει να μάθει πως οι πρωταγωνιστές είναι άλλοι και όχι ο ίδιος. Οι φήμες λένε πως ο Ζιντάν θα είναι ο εκλεκτός για την τεχνική ηγεσία. Αργά ή γρήγορα θα γίνει και αυτό, αν και ο ίδιος ο Γάλλος δήλωσε πώς δεν είναι έτοιμος ακόμη. Έχω την εντύπωση πώς η Ρεάλ θα πρέπει να διδαχθεί από αυτή την συντριβή. Και να επιστέψει αποδεικνύοντας πώς παραμένει η μεγαλύτερη ομάδα του πλανήτη μας. Αλλιώς κάθε χρόνο να μάχεται για ξορκίσει το φάντασμα της μισητής αντιπάλου της.