Λίβερπουλ εναντίον Ρεάλ. Ενθουσιασμός εναντίον εμπειρίας

0

Όσοι αγαπάνε το ποδόσφαιρο δεν γίνεται να μην περιμένουν με ανυπομονησία τον μεγάλο τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Λίβερπουλ και Ρεάλ εγγυώνται με τον τρόπο που αγωνίζονται ένα αξέχαστο τελικό.

H  Λίβερπουλ των πέντε κυπέλλων Champions League έφτασε στον τελικό , με το 3ο πιο νεανικό ρόστερ των 32 ομάδων που μπήκαν στους ομίλους. Ένας τελικός που θα είναι ο τρίτος του Κλοπ στις δυόμισι σεζόν που βρίσκεται στο τιμόνι.

Για τους Κόκκινους μια τεράστια επιτυχία, σφραγίδα εκπληκτικής προόδου με τον Κλοπ. Για τη Ρεάλ, μια ακόμη σεζόν: η ομάδα του Ζιντάν έχει κάνει το Champions League ένα πάρκο στο οποίο βγαίνει για βόλτα.  Όπως κι αν παίζει, όποιος κι αν είναι ο αντίπαλος, η Ρεάλ είναι αυτή που πανηγυρίζει στο τέλος. Ο Κλοπ το δήλωσε από νωρίς  κιόλας «σχεδόν όλοι οι παίκτες της Ρεάλ είναι οι ίδιοι που έχουν πάρει τρεις τελικούς και πάνε για τον τέταρτο. Είναι έμπειροι, αλλά εμείς θα είμαστε on fire».

Ο φετινός τελικός του Champions League, με μια κοφτή ματιά στα ονόματα των φιναλίστ, έχει ξεκάθαρο φαβορί και αουτσάιντερ. Η Ρεάλ Μαδρίτης, στο δρόμο για το 3ο σερί και το 13ο συνολικά, αξιωματικά μοιάζει πιο έτοιμη να γράψει ιστορία. Να προσθέσει ακόμη κάτι μοναδικό στη μεγάλη συλλογή τίτλων και ρεκόρ που περήφανα «μοστράρει» στον… ανταγωνισμό. Απέναντί της, όμως, θα βρει την Λίβερπουλ. Μια ομάδα που έφερε στη μόδα το heavy metal football του Γιούργκεν Κλοπ. Ένα συνδυασμό δυναμισμού, αφέλειας κι απρόσμενου τόσο γοητευτικό,  που δεν μπορεί παρά να σε κερδίσει.

H συντριπτική πλειοψηφία των ουδέτερων  θα υποστηρίζει την Λίβερπουλ  στο Κίεβο. Οσο μεγαλύτερο είναι ένα κλαμπ, τόσο περισσότεροι είναι οι φίλοι του και αντίστοιχα οι εχθροί του. Τα φετινά παιχνίδια της Λίβερπουλ την κάνουν ελκυστική επιλογή στην συνείδηση του ανώνυμου ποδοσφαιρόφιλου.

Ο πολύς κόσμος δεν θέλει να το χάσει η Ρεάλ. Ζητά απλά να το πάρει η Λίβερπουλ, επειδή σύμφωνα με τον παράξενο ψυχισμό που κουβαλάει το ποδόσφαιρο, το αξίζει παραπάνω. Η διαχρονική «ζήλια» της υπόλοιπης Ευρώπης για την πρωτοκαθεδρία της λευκής ομαδας, είναι απλά η συνέχεια μιας απόπειρας αποδόμησης των κατορθωμάτων της, που συνήθως περιλαμβάνει τις λέξεις «Φράνκο-αρπαγή Ντι Στέφανο-διαιτητική εύνοια-ρέντα Ζιντάν». Η Ρεάλ Μαδρίτης προφανώς και δεν έχει… χολέρα και προφανώς έχει και αυτή φανατικούς οπαδούς για ολα όσα έχει προσφέρει στο ίδιο το ποδόσφαιρο.

Η πιο επιτυχημένη ομάδα του θεσμού είναι ένας θρύλος. Και όπως όλοι οι θρύλοι, δεν έχει μόνο «φωτεινή» πλευρά. Σε έναν κόσμο καθόλου αγγελικά πλασμένο, όπως είναι το ποδόσφαιρο, δεν υπάρχουν αναμάρτητοι και παρθένες. Αλλά το μέγεθος των 12 φορές πρωταθλητών Ευρώπης, είναι τέτοιο που ξεπερνά τις όποιες «σκοτεινές» πτυχές της ιστορίας τους. Αυτές που σχετίζονται με γκρίνιες, διαμαρτυρίες και παράπονα.

Η Ρεάλ  δεν συμβιβάζεται με τίποτα λιγότερο από την απόλυτη επιτυχία. Βάσει μεγέθους  είναι  ο σημαντικότερος εκπρόσωπός του ποδοσφαιρικου κατεστημένου.

Η Λίβερπουλ, που κάποτε βρισκόταν στη θέση της, κουβαλά πια τη γοητευτική αύρα του «επαναστάτη» που διεκδικεί ξανά την είσοδό του στην κλειστή λέσχη των «κουμανταδόρων» του αθλήματος.

Οι «ρεντς» έχουν το τεκμήριο της αθωότητας τα τελευταία χρόνια, το οποίο κέρδισαν λόγω της μακράς απουσίας τους από τους τίτλους και εκείνου του γλυστρίματος του Τζέραρντ. Η Ρεάλ Μαδρίτης έχει την ατυχία να μην αντιμετωπίζεται με ανάλογη επιείκεια και την γκαντεμιά να βρίσκει απέναντί της μια ομάδα που μέσα στη διάρκεια της σεζόν κέρδισε πολλούς οπαδούς. Κάποιοι από αυτούς ήταν καινούριοι ακόμη και για το ίδιο το ποδόσφαιρο. Ακόμη και στις κακές της βραδιές η ομάδα του Κλοπ έχει κάτι να σου πει. Κάτι να σου δώσει. Το να είσαι αουτσάιντερ σε ένα ματς τίτλου ομως δεν σε μετατρέπει αυτόματα σε αγαπημένο του κοινού.

 

Share.

Comments are closed.